شعر فارسی آیات غمزه

این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

عباس احمدی — Fri, 27 Mar 2026 03:40:00 GMT

بد سوخته ای، نیاز داری به پماد
پشتت همه جای موشک است و پهباد

می فهمی اگر کمی بخوانی تاریخ:
این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

بچه ها شعرهای ما هستند

محمد قریشی — Sun, 16 Mar 2025 15:54:00 GMT

همسرم، بهترین نوع بشر
شعبه رسمی جمال قمر

ای که در کل عرصه‌ها هستی
از تمام زنان طایفه سر

تحت لیسانس ابروان تواند
مجتمع‌های چاقو و خنجر

هست یک نیمروی ساده ی تو
از فسنجان سایرین برتر

ای که شوفاژهای بی‌مانند
به تَف دست‌هات رشک برند

چشم و سیما و مو و ابرویت
قهوه و شیر و آبشار و کمند

از میان هزار مورد خاص
تو شدی در نگاه بنده پسند

قند خونم اگرچه بد بالاست
ای لبان تو قند، باز بخند

بعد از این حرف های عشقی طور
خواهشی دارم از تو ای دلبند

همسرم چون غزال کرد جهش
تا ببیند که چیست این خواهش

وقت آن است تا که تعداد
ما رود رو به سوی افزایش

بچه هایی بیاوریم همه
اهل علم و کیاست و ورزش

دخترانی شبیه تهمینه
پسرانی شبیه گیل گَمش

مثل تو با وفا و خوش سیما
مثل من باوقار و نیک منش

نیست تعداد آن مهم اصلاَ
یک، دو، سه، چار، پنج حتی شش

بچه ها شعرهای ما هستند
همه تلفیق جوشش و کوشش

بشکنند این سکوت ممتد را
تا بیاید به نبض خانه تپش

به وجود تو افتخار کنند
به تبسم مرا دچار کنند

مثل تو خوش سلیقه باشند و
همسری خوب اختیار کنند

نوه ها گل به گل بیایند و
فصل این خانه را بهار کنند

روزهای غبارآگین را
بتکانند و نونوار کنند

چون به دست زمانه پیر شدم
جای من مثل شیر کار کنند

بعد صد سال هم زبانم لال
فکر ختم و گل مزار کنند

همسرم گفت مرد خانه ی من!
ای نگهبان آشیانه یمن

ای که هنگام چرخ در بازار
جیب تو می شود خزانه ی من

ای که خرّوپف خوش آهنگت
هست دلکش ترین ترانه ی من

ونگه ی بچه را دگر نچپان
توی خواب خوش شبانه ی من

بار این کار سخت را نگذار
بار دیگر به روی شانه ی من

در همین گیرودار که دلدار
غرق شد در میانه ی گفتار

بعد آهنگ انجز وعده
نطق فرمود مجری اخبار

در نخستین گزارش خود گفت
طبق اعلام مرکز آمار

طی ده بیست سال آینده
چون قشون رمنده ی تاتار

می رسد لشکر کهنسالی
از چپ و راست از در و دیوار

آنچنان پیر می شود کشور
که پس از برف دی درخت چنار

الغرض وضع می شود ناجور
ای جوانان مملکت هشدار

باید ایران ما جوان بشود
سیل زاد و ولد روان بشود

وای اگر این بهار پامالِ
یورش ارتش خزان بشود

قبل از آنکه تومور پیری
در تن جمعیت عیان بشود

قبل از آنی که این دیار کهن
گربه ای پیر و ناتوان بشود

دست در دست هم دهیم به مهر
تا دوباره وطن جوان بشود

بعد پخش گزارش ماضی
همسرم شد به این مهم راضی

ای من به فدای غربت تو

سعید سلیمان پور ارومی — Tue, 26 Mar 2024 08:33:00 GMT

برای آقا زاده ها

پادشاه لخت

مهدی جهاندار — Thu, 12 Oct 2023 07:52:00 GMT

هجویه‌ای برای اسرائیل مظلوم!

چارمین ارتش پرقدرت دنیا! چه خبر؟
از چپ و راست و از خشکی و دریا چه‌خبر؟

غمت این بود که آن روزِ مبادا برسد
عاقبت آمده آن روزِ مبادا، چه خبر؟

تو از این جنگ بعید است کمر راست کنی
ای کمر بسته به نابودی دنیا چه خبر؟!

جعلیِ فاسدِ گستاخِ تفرعن‌پیشه!
سگِ زنجیریِ کفتارْهیولا! چه خبر؟

گاوهای پُر از ایرادِ بنی‌اسرائیل!
سامری‌های به گوساله مطلّا! چه خبر؟

دِیرِیاسین و کفَرقاسم و قانا به کنار
ای جنایتگرِ صبرا و شتیلا چه خبر؟!

پادشاها چه‌عجب، لخت تو را هم دیدیم
آبرو رفته‌ی لوْ رفته‌ی رسوا! چه خبر؟
▫️
راه قدس از طرف کرب‌وبلا می‌گذرد
زائر کرب‌وبلا! مسجد الأقصی چه‌خبر؟

سامری نیّت مظلوم‌نمایی دارد
چه‌خبر ای غضب حضرت موسی! چه‌خبر؟؟

در هیچ دوره دزد چنین معتبر نبود

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 13 Jul 2020 10:14:00 GMT

در هیچ دوره دزد چنین معتبر نبود
‌دزدی گناه بود در ایران هنر نبود

‌او را ندیده بود کسی و نمی‌شناخت
‌نامی نداشت دزد و چنین نامور نبود

‌خاور نمی‌شناختش و هیچ جلوه‌ای
‌از او هر آینه به شبِ باختر نبود

‌دستش نبود رو و نمی‌زد به طبلِ فُحش
‌در پرده بود دزد و چنین پرده‌در نبود

‌از او سراغ، اهلِ محل هم نداشتند
‌اینگونه در تمامِ جهان مشتهر نبود

‌دزد قدیم زحمت بسیار می‌کشید
‌سردرد داشت دزدی و بی‌دردسر نبود

‌دزدان قدیم در دلِ شب راه می‌زدند
‌در روشنایِ روز از آنها خبر نبود

‌دزدی شگون نداشت به وقتِ اذانِ صبح
‌دزدِ قدیم، سارقِ وقتِ سحر نبود

‌رویی نداشت دزد که حاضر شود به جمع
‌در خلق هیچ، از همه اینگونه سر نبود

‌میزد به چاک رویی اگر دیده بود گاه
‌یعنی به فکرِ خواستنِ آستر نبود

‌شرمی نهفته داشت حیایی نگفتنی
‌هرگز به فکرِ سرقتِ مالِ پدر نبود

‌همدستِ خویش بود به هر دستبرد دزد
‌یا هم تکِ رفیق، ولی با پسر نبود

‌از شرم آب می‌شد اگر رفته بود لو
‌دزدِ قدیم، دزد، ولی خیره‌سر نبود

‌از پشتِ بام، راه به دالانِ خانه داشت
‌دزد و کلیددار و نگهبانِ در نبود

‌زوری نداشت جغد شبِ پشتِ بامِ شهر
‌دفتر نداشت، صاحبِ تزویر و زر نبود

‌شغلی به غیر دزدی اگر داشت، نه نداشت
‌دلالِ شیر و شربت و قند و شکر نبود

‌بی‌کاره بود و لوت، نه یکّاره قروت
‌هم دزد شهر، هم دلِ کوه و کمر نبود

‌با هیچکس به خاطر دزدی نبود دوست
‌دزد قدیم دزد، ولی حیله‌گر نبود

‌داغی ز سجده هیچ به پیشانیش نداشت
‌اهلِ نماز و روزه و این فکر و فر نبود

‌مکتب نرفته بود و معلّم ندیده، ها!
‌حرفی نخوانده و بود حدیثی زِ بَر نبود

‌عیّار بود دزد و به محروم می‌رسید
‌یعنی تمامِ دزدی او بی‌اثر نبود

‌لایی نمی‌کشید که سودی به هم زند
‌پول و پَله نداشت، خرابِ ضرر نبود

‌دزدیده بود مال کسی را که مایه داشت
‌دزد پلاس و پیسه، از هر مَمَر نبود

‌بی‌سرگذشت بود ولی سرنوشت داشت
‌بی‌اعتنا به حُکمِ قضا و قَدَر نبود

راضی به سهم خویش از این پیش بود دزد
یعنی حریص خواستن بیشتر نبود

‌دزدِ قدیم، گردنه‌ها بسته بود، سخت
‌دزدِ گدار، دزدِ سرِ رهگذر نبود

‌جانِ عزیز را به سرِ دست داشت دزد
‌دزدی هراس داشت، چنین بی‌خطر نبود

‌چونانکه باد دربه درِ درّه بود و کوه
‌مانند لوش ساکنِ هر جوی و جَر نبود

‌قانون و قاعده، نه اگر راه و رسم داشت
‌در هرج و مرج، این‌همه و این‌قَدر نبود

‌بازار دزدی و دَلِگی هرگز، این‌چنین
‌گرمی نداشت هیچ و چنین شعله‌ور نبود

a‌گفتم قصیده‌ای که بماند به یادگار
‌در شعرِ شاعرانِ وطن، این شَرَر نبود

‌در شعرِ شاعران نه، که در نثرِ کاتبان
‌این جان و جرأت و جَنم و این جگر نبود

‌من گفته ام بلند که دزدی نکرده‌ام
‌تا بوده شور بوده مرا پاک و شر نبود

‌مزدی زِ هر که یافته‌ام، کار کرده‌ام
‌چون من کسی به سنگرِ خود مستقر نبود

‌کار کلان و مزد کمم بود راه و رسم
‌تختم نبود مقصد و تاجم به سر نبود

‌تنها نه من نگاه نکردم به تاج و تخت
‌در هفت پشتِ من خبر از تاجور نبود

‌بی‌مزد نیز، کار به کردار کرده‌ام
‌آن ساقه‌ام که قسمتِ من جز تبر نبود

‌اخراج گشته‌ام ز هرآنجا که بوده‌ام
‌چشمم به مزدِ مختصر و مستمر نبود

‌از حقِّ خویش نیز گذشتم که همّتم
‌هرگز ذلیلِ مرگِ مقام و مَقر نبود

‌با نامِ من چها که نکردند، طبعِ من
‌گفتم که بشنوند و ببینند، خر نبود

‌بستم به پاسِ حُبّ وطن چشم و گوش را
‌ها! بشنوید، شاعرِ ما کور و کر نبود

‌در کارِ سربلندیِ ایران شبانه‌روز
‌از من به آفتاب، که افتاده‌تر نبود

‌حاضر نشد دلم که بچسبد به مالِ مفت
‌اغلب اگرچه هیچ مرا ماحضر نبود

‌از چپ گذشته‌ام من و از راست نیز هم
‌جانم کجا به خاطر ایران سپر نبود

‌تنها نه در سفر که به کار وطن تمام
‌آرام و امن عیش مرا در حضر نبود

‌در بیشه وطن، دلِ من شکر ‌میکنم
‌اسب چموش بود ولی گرگِ گَر نبود

‌منّت خدای را که نبودم شغالِ دزد
‌قسمت اگر مرا جگرِ شیرِ نر نبود

‌در آسمانِ آبیِ میهن پرنده‌ام
‌آن طوقیَم که کهنه هر بوم و بَر نبود

‌غیر از وطن نبود مرا بال و پر مباد
‌غیر از وطن مباد مرا بال و پر، نبود

‌شرمنده مزار شهیدانِ میهنم
‌چشمم کجا که نام وطن رفت و تر نبود

‌آه ای وطن، وطن، وطن آه ای وطن، وطن!
‌غیر از تو با کسی دلِ من همسفر نبود

‌با من به غیرِ دوستِ تو، همنفس نشد
‌از من به غیرِ دشمنِ تو، بر حذر نبود

‌نامی به غیرِ نام توام بر زبان نرفت
‌نقشی به غیرِ نقش توام در نظر نبود

با چاه، هیچ فرق نمی‌کرد راه، اه!
در پیشِ پا چراغ تو روشن اگر نبود

‌در پیشگاهِ روشنِ نامِ بلندِ تو
‌نوری نداشت شمس و به خوبی قمر نبود

‌پاینده بود نامِ تو پاینده باد هم
‌نامی که هیچ نام، از این نام سر نبود

منبع:
https://shahrestanadab.com/Content/ID/11646

خاک سیاه بر سر کاخ سفید شد

مهدی جهاندار — Mon, 08 Jun 2020 11:53:00 GMT

ماشینِ اوفتاده به پت‌پت! چگونه‌ای
بحران دستمالِ توالت! چگونه‌ای

ای مرد عنکبوتیِ در تار خود اسیر
ای بَتمنِ نشسته به فِت‌فت* چگونه‌ای!

ای سازمان بی‌ملل، ای بی‌بشر حقوق!
هنگام ظلم، لالی و ساکت، چگونه‌ای؟

ای واضع تمام قوانین جنگلی
ای ناقض تمام ضوابط چگونه‌ای؟

ما نفتمان به آن طرف آب‌ها رسید
ای زنده‌ات مشابه میّت! چگونه‌ای

پهپادِ سرنگون شده در آبی خلیج!
توقیفِ کِشتی الیزابت! چگونه‌ای

ای آبروی رفته‌ی عین الأسد، هنوز
آمار کشته‌های تو سِکرت! چگونه‌ای

با ضربه‌ی ملایم مغزی چه می‌کنی
تخم عقابتان شده اُملت! چگونه‌ای

ای تایتانیکِ غرق شده، غرق‌تر شده
اینبار اندکی متفاوت؛ چگونه‌ای

خاک سیاه بر سر کاخ سفید شد
ای زرد، ای ترامپِ ترومپت چگونه‌‎ای

پوشک خریده باش و تل‌آویو را بگو
با چند موشک و دو سه راکت چگونه‌ای؟

_{* فِت‌فت کردن: آهسته و به شتاب گفتنِ چیزی به کسی و غالباً با نیّتی بد

(فرهنگ معین)}

یه نفر تو کارِوونمون از اون اصفونیاس

مهدی جهاندار — Fri, 06 Dec 2019 07:45:00 GMT

پرچمت بالای گنبد داره دس تکون می ده
گنبدت داره چه جلوه ای به آسمون می ده

کاشیای حرمت آدمو آروم ی کنه
چلچراغای رواقت به آدم جنون می ده

گاهی وقتا با خودم فک می کنم امام رضا
یه گوشه به کفترا نشسته آب و دون می ده

دکترم درد دل گرفته مو نمی دونه
برای خوب شدنش قرص فشار خون می ده

یه نفر تو کارِوونمون از اون اصفونیاس
یه ژتون گرفته هی به این و اون نشون می ده

یا امام رضا به خادمت بگو چرا فقط
شکلاتاشو به بچه های کاروون می ده

یا امام رضا فروشگاه کنار حرمت
جنساشو تازگیا یه کم داره گرون می ده

خوش به حال اون که سربند امام رضا داره
جون دادن برا امام رضا خدایی جون می ده

اربعین یه موکبه توی مسیر کربلا
که چاییش بوی گلاب ناب و زعفرون می ده

انگشت نمای رفتگرها شده ایم

رقیه ندیری — Sun, 27 Oct 2019 19:06:00 GMT

در سینه ی خود دلی مکدر داریم
از کینه به دل سیاه لشکر داریم

انگشت نمای رفتگرها شده ایم
با کوه زباله ای که در سر داریم

سیاست را نمی‌خواهم نه از نزدیک ،نه دورش

ناصر فیض — Tue, 21 May 2019 21:20:00 GMT

سیاست را نمی‌خواهم نه از نزدیک ،نه دورش
ندارد چون پدر مادر نه آن‌جورش نه این‌جورش

دلی دارند خوش هرچند معذورین مٲمورش
مرا هرگز دلی خوش نیست از مٲمور و معذورش

سیاست جنگ بین عدّه‌ای سیّاس ‌اگر باشد
همین کافی‌است روگردانم از هرچه سلحشورش

اگر ربطی ندارد با سیاست-فی المثل- دریا
چه شد که در ارومیه درآمد ناگهان شورش

نمی‌شد خشک و دریا داشت اینک دلبری می‌کرد
اگر که آب را هرگز نمی‌کردند مجبورش

وطن یعنی همین جایی که می‌نامد مرا دشمن
به جرم عشق ورزیدن به آن همواره مزدورش

فدای خاک پاکش می‌کنم این جان شیرین را
شود در کام من چون زهر اگر هم شهد انگورش

به طاووسش نمی‌بخشم اگر خواهد کسی از من
به قدر نیم بالی از دو بال پش٘ه‌ی کورش

کسی می گفت منظور تو را ما خوب فهمیدیم
نمی‌دانم چه بود از اینکه با من گفت منظورش

ولی من یک دعا خواندم فرستادم ثوابش را
به روحِ پر فتوحِ والدِ مرحومِ مغفورش

پس از آن مصرعی زیبا به یادم آمد از حافظ
سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش

ولی بعد از سلیمان هرکه هرچه پافشاری کرد
نشد باری نظر بر مور کردن هیچ مقدورش

برای آنکه گاهی آدمی طوری بد اقبال است
که حتی ماهی مرده نمی‌افتد ته تورش

که گاهی بی‌ شراب تلخ هم با آن به هر صورت
بیاساید به دنیا ساعتی را بی شر و شورش
::
سیاست، چیز خوبی نیست مخصوصاً در آن دوران
که هرکس زور می‌گوید به هرکس می‌رسد زورش

سیاست گاه مانند زنی زیباست اما من
گذشتم از سر خیر سفید و سبزه و بورش

نه از معذور آن دارم دلی خوش نه به هر علت
همانطوری که گفتم از سیاست های مٲمورش

در دوره ی شاه جز یکی شاه نبود

محمد سلمانی — Mon, 20 May 2019 19:29:00 GMT

در دوره ی شاه جز یکی شاه نبود
آن هم که ز درد خلق آگاه نبود

اما خودمانیم که در دوره ی شاه
بود این همه برج ساز؟ والله نبود

کاج ما شد رها در اینترنت

مهدی پرنیان — Mon, 20 May 2019 18:36:00 GMT

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده دو کاج روییدند
سالیان دراز رهگذران
آن دو را چون دو دوست می‌دیدند
::
بله آن کاج‌ها نه تنها دوست
بلکه یک زوج باوفا بودند
کاج و کاجه کنار هم با عشق
غرق خوشبختی و صفا بودند
::
زد و یک روز در ده مذکور
چیزکی باکلاس آوردند
پیشگامان صنعت آی‌تی
ای دی اس ال پلاس آوردند (ADSL+)
::
کاج با اتصال اینترنت
گشت آنلاین و با کمی تردید
سرچ کرد و ز سایت جنگل شاپ
یک عدد گوشی ردیف خرید
::
کاج ما شد رها در اینترنت
سر راهش ندید چاهی را
لایک می‌کرد هر که را می دید
فالو می کرد هر گیاهی را
::
خربزه، هندوانه، گوجه، کدو
موز و گیلاس و انبه و کیوی
یا که گل های سرخ و زرد هلند
یا علف‌های هرز بولیوی
::
کاج بی جنبه که شعور نداشت
در گروه مزخرفی اد شد
بعد هم رفته رفته پی در پی
عضو کانال های بد بد شد
::
بعد کم کم دلش هوایی شد
کاجه از چشم و چار او افتاد
دم به دم هی بهانه می آورد
دائم از کاجه می گرفت ایراد
::
تو چرا نیستی شبیه هلو
یا شبیه انار آن سر باغ
عوض سار و قمری و بلبل
شده ای منزل دویست کلاغ
::
برگ هایت چقدر سوزنی است
پوستت چون گِل ترک خورده
میوه هایت چه خشک و مخروطی ست
شاخه هایت دراز و پژمرده
::
کاج که ول کن قضیه نبود
کاجه را کرده بود بیچاره
کاجه هم زد به سیم آخر و کرد
سیم های پیام را پاره
::
مرکز ارتباط دید آن روز
انتقال پیام ممکن نیست
ده مدیر آمد و دو تکنسین
تا ببیند عیب کار از چیست
::
داده شد یک گزارش مبسوط
در دو مصرع خلاصه اش این است
که سواد رسانه ای دو کاج
طبق آمار سطح پایین است
::
جلسات عدیده شد تشکیل
با حضور دوازده ارگان
همه در قالب سمیناهار
در قم و یزد و ساوه و گرگان
::
موشکافانه بررسی شد و شد
تیمهای تخصصی ایجاد
تا بیابند راهکاری را
جهت ارتقاء سطح سواد
::
در نهایت نهاد مربوطه
با تمام توان نمود اقدام
برد بالا به جای سطح سواد
ارتفاع خطوط سیم پیام

چرخش چرخ زندگی عادی ست

فائزه مهدوی — Tue, 16 Apr 2019 20:57:00 GMT

صف اجناس بنجلِ ارزان
شده حالا طویل و بی پایان

سر این صف رسیده تا سرخه
ته آن هم گذشته از لوزان

با صف گوشت، دولت تدبیر
می کند بر من و شما احسان

تا شود ریشه کن ز بن قاچاق
کرده اجناس را گرانِ گران

از تدابیر خود شده خرسند
زده لبخند بر زمین و زمان

گفته در گوش یک یک وزرا
کار ما بعد از این شده آسان

چرخش چرخ زندگی عادی ست
پرس و جو کرده ام من از اعیان

حال و اوضاع مملکت خوب است
پس برانید با همین فرمان

با تکاپوی دولتی کوشا
عید امسال مردم ایران

نه به فکر لباس و کفش نواند
نه به دنبال پسته ی خندان

زیر پاهای خسته ی ملت
سبزه روییده با تمام توان

بر سر این فضای سبز جدید
ابرها می رسند با هیجان

خب خدا را هزار مرتبه شکر
عید امسال می زند باران

قربون اون دلای تک سرنشین

ابوالفضل زرویی نصرآباد — Sun, 02 Dec 2018 07:38:00 GMT

ای جماعت! چطوره حالات‌تون؟
قربون اون فهم و کمالات‌تون

گردنتون پیش کسی خم‌نشه
از سربنده، سایه‌تون کم‌نشه

راز و نیاز و بندگی‌تون درست
حساب کتاب زندگی‌تون درست

بنده می‌شم غلام دربست‌تون
پیش کسی دراز نشه دست‌تون

از لب‌تون خنده فراری نشه
خدا نکرده، اشکی جاری نشه

باز، یه هوا دلم گرفته امروز
جون شما، دلم گرفته امروز

راست و حسینی‌ش، نمی‌دونم چرا
بینی و بینی‌ش، نمی‌دونم چرا

فرقی نداره دیگه شهر و روستا
حال نمی‌دن مثل قدیما، دوستا

شاپرک‌ها به نیش مجهز شدن
غریب گزا هم آشناگز شدن

تنگ غروب، که شهر پرشد از «رپ»
ما موندیم و یه کوچه علی چپ

خورشیده می‌نشست که ما پاشدیم
رفتیم و گم شدیم و پیدا شدیم

رفتیم و چرخی دور میدون زدیم
ماه که در اومد، به بیابون زدیم

آخ که بیابون چه شبایی داره
شب تو بیابون چه صفایی داره

شب تو بیابون خدا بساط کن
اون جا بشین با خودت اختلاط کن

دل که نلرزه، جز یه مشت گل نیست
دلی که توش غصه نباشه، دل نیست

این در و اون در زدناش قشنگه
به سیم آخر زدناش قشنگه

دلم گرفته بود و غصه داشتم
منم براش سنگ تموم گذاشتم

نصفه شبی،‌ به کوه تکیه کردم
نشستم و تا صبح گریه کردم

سجل و مدرک نمی‌خواد که گریه
دستک و دنبک نمی‌خواد که گریه

رو لب‌مون همیشه خنده پیداست
می‌خندیم،‌ اما دل‌مون کربلاست

ساعت الان حدود چهار و نیمه
غصه نخور دادش، خدا کریمه

شعرم اگه سست و شکسته بسته است
سرزنشم نکن، دلم شکسته است

آدم دلشکسته، بش حرج نیست
شعر شکسته بسته، بش حرج نست

جیک‌جیک مستونم که بود برادر
فکر زمستونم نبود برادر

تا که میفته دندونای شیری
روی سرت می‌شینه برف پیری

کمیسیون مرگ می‌شه تشکیل
درو می‌شن بزرگترای فامیل

از جمع بچه‌ها، بیرون باید رفت
مجلس ختم این و اون باید رفت

یه دفعه، همکلاسی‌ها پیر می‌شن
همبازی‌ها پیر و زمین‌گیر می‌شن

الک دولک، الاکلنگ و تیشه
تو ذهن آدما عتیقه می‌شه

لی‌لی و گرگم به هوا، دریغا
قایم باشک تو کوچه‌ها، دریغا

رمق نمونده تا بریم صبح زود
پیاده تا امامزاده داوود

بی‌حرمتی با معرفت درافتاد
یه باره نسل لوطی‌ها ورافتاد

توی تنور خونه‌ها کلوچه‌
بوی پیاز داغ توی کوچه

چطور شد؟ تموم شد، کجا رفت؟
مثل پرنده پر زد و هوا رفت

سرزده آفتاب از پشت بوم
ما موندیم و یه قصه ناتموم

بازم همون دوره بی‌سواتی
قربون اون حرفای عشق لاتی

قربون اون «مخلصتم، فداتم»
قربون اون «من خاک زیرپاتم»

قربون اون حافظ روی تاقچه
قربون حسن یوسف تو باغچه

قربون مردمی که مردم بودن
اهل صفا، اهل تبسم بودن

قربون اون دوره تردماغی
قربون اون تصنیف کوچه‌باغی

قربون دوره‌ای که خوش‌بینی بود
تار سبیل‌ها چک تضمینی بود

مردای ناب و اهل دل نداره
شهری که بوی کاهگل نداره

بوی خوش کباب و نون سنگک
عطر اقاقیا و یاس و پیچک

بوی گلاب و بوی دود اسفند
جمع قشنگ اشک شوق و لبخند

بوی خیار تازه،‌ توی ایوون
تو سفره‌ای پر از پنیر و ریحون

بوی سلام گرم مرد خونه
تو حوض خونه، رقص هندوونه

بوی خوش کتاب‌های کاهی
تو امتحان کتبی و شفاهی

قدم زدن تو مرز خواب و رؤیا
خدا، خدا، خدا، خدا، خدایا!

آی جماعت، چطوره احوال‌تون؟
چی مونده از صفای پارسال‌تون؟

نگین فلانی از لطیفه خسته است
خداگواهه من دلم شکسته است

با خنده شماس که جون می‌گیرم
برای تک‌تک شما می‌میرم

حتی اگه فقیر و بی‌پول باشید
دلم می‌خواد که شاد و شنگول باشید

خونه‌هاتون چرا خوش‌آب و رنگ نیست؟
چی‌شده؟ خنده‌تون چرا قشنگ نیست؟

حرفای گریه‌دار نمی‌پسندین؟
می‌خواین یه جوک بگم کمی بخندین؟

خوشا به حال اون که تو محله‌ش
هوای عاشقی زده به کله‌ش

کسی که قلبش اتصالی داره
می‌دونه عاشقی چه حالی داره

با این که سخته، بازدلنشینه
تپش، تپش، وای‌از تپش همینه

رد و بدل که شد نگاه اول
بیرون میاد از سینه آه اول

دل می‌گه هرچی‌بش بگی فوتینا
خواب و خوراک و زندگی فوتینا

عاشق شدن شیدایی داره والا
خاطرخواهی رسوایی داره والا

وقتی طرف تو کوچه پیدا می‌شه
توی دلت یه باره غوغا می‌شه

آرزوهات خیلی دورن انگاری
توی دلت، رخت می‌شون انگاری

صدای قلبت اون قدر بلنده
که دلبرت می‌شنوه و می‌خنده

دین و مرام و اعتقادت می‌ره
اون که می‌خواستی بگی، یادت می‌ره

می‌خوای بگی: «فدات بشم الهی»
می‌گی که: «خیلی مونده تا سه‌راهی؟»

می‌خوای بگی: «عاشقتم عزیزم»
می‌گی که: «من عاعاعاعا، چی چیزم!»

می‌خوای بگی: «بیام به خواستگاری؟»
می‌گی: «هوای خوبی داره ساری»

کوزه ضربه دیده بی‌ترک نیست
حال طرف هم از تو بهترک نیست

می‌خواد بگه، «برات می‌میرم اصغر!»
می‌گه «تمنا می‌کنم برادر!»

می‌خواد بگه: «بیا به خواستگاریم»
می‌گه که: «ما پلاک شصت وچاریم»

اول عشق و عاشقی نگاهه
نگاه مثل آب زیرکاهه

بین شماها عشقو می‌شه فهمید
از تونگاها، عشقو می‌شه‌ فهمید

عشق، اخوی، آتیش زیردیگه
نگاه آدم که دروغ نمی‌گه

نگاه می‌گه: «عاشقتم به مولا
به قلب من خوش‌اومدی،‌بفرما»

حضور حضرت منیژه خاتون
چطوره حال بچه گربه‌هاتون؟

برای اون دهان و چشم و ابرو
همیشه بنده بوده‌ام دعاگو

زبس که رفته عشق، توی قلبم
نوشتم اسمتونو روی قلبم

خداگواهه تا شما نیایین
از تو گلوم، غذا نمی‌ره پایین

شبا همه‌ش یادِ شما می‌کنم
می‌رم به آسمون نیگا می‌کنم

شما رو مثلِ ماه می‌کشم‌ هی
شباهمیشه آه می‌کشم هی

کسی خبر نداره از قضایا
نه جی‌جی و نه مامی و نه پاپا

به جای ماریاکری و گوگوش
نوارگریه‌دار می‌کنم گوش

«قشنگترین پیرهنتو تنت کن
تاج سر سروری تو سرت کن

چشماتو مست کن همه‌جا رو بشکن
الا دل ساده و عاشق من...»

دلم می‌خواد که از سرمحبت
به عشق من بدین جواب مثبت

بگین بله وگرنه دلگیر می شم
تو زندگی دچار تأخیر می‌شم

اگرجواب نه بیاد تو نامه‌ت
خلاصه قهر، قهر تا قیامت!

فدای اون که نه نمی‌گه می‌شم
عاشق یک دختر دیگه می‌شم

تو بی‌لیاقتی اگر بگی نه
اندِ حماقتی اگر بگی نه

ببین تو آینه، آخه این چه ریخته ؟
مثل تو صدتا توی کوچه ریخته!

تو خانمی؟ تو خوشگلی؟ چه حرفا...!
حرف زیاد نزن، برو بینیم باآااا

بشین عزیز، پرت و پلا نگو مرد!
این مدلی نمی‌شه عاشقی کرد

تو هر دلی یه عشق، موندگاره
آدم که بیشتر از یه دل نداره

درسته، ‌دیگه توی شهر ما نیست
دلی که مثل کاروانسرا نیست

بازم همون دلای بچگی‌مون
دلای باصفای بچگی‌مون

یه چیز می‌گم، ایشالا دلخور نشین:
«قربون اون دلای‌تک‌سرنشین!»

این روزا عمر عاشقی دو روزه
ایشالا پیر عاشقی بسوزه

بلا به دور از این دلای عاشق
که جمعه عاشقند و شنبه فارغ!

گذاشته روی میز من، یه پوشه
که اسم عشق‌های بنده توشه

زری، پری، سکینه، زهره، سارا
وجیهه و ملیحه و ثریا

نگین و نازی و شهین و نسرین
مهین و مهری و پرند و پروین

چهارده فرشته و سه اختر
دو لیلی و سه اشرف و دو آذر

سفید و سبزه، گندمی و زاغی
بلوند و قهوه‌ای و پرکلاغی ...

هزار خانمند توی این لیست
با عده‌ای که اسم‌شون یادم نیست!

گذشت دوره‌ای که ما یکی بود
خدا و عشق آدما یکی بود

نامه مجنون به حضور لیلی
می‌رسه اینترنتی و ایمیلی!

شیرین می‌ره می‌شینه پیش فرهاد
روی چمن تو پارک بهجت‌آباد

زلفای رودابه دیگه بلند نیست
پله که هس، نیازی به کمند نیست

تو کوچه،‌ غوغا می‌کنند و دعوا
چهار تا یوسف سر یک زلیخا!

نگاه عاشقانه بی‌فروغه
اگر می‌گن: «عاشقتم»، دروغه

تو کوچه‌های غربی صناعت
عشقو گرفتن از شما جماعت

کجا شد اون ظرافت و کرشمه
نگاه دزدکی کنار چشمه؟

کجا شد اون به شونه تکیه کردن
کنار جوب آب، گریه کردن

دلای بی‌افاده یادش به خیر
دخترکای ساده یادش به خیر

من از رکود عشق در خروشم
اگر دروغ می‌گم، بزن تو گوشم

تو قلب هیشکی عشق بی‌ریا نیست
حجب و حیا تو چشم آدما نیست

کشته دلبرند و ارتباطش
فقط برای برخی از نکاتش!

پرنده پر، کلاغه پر، صفا پر
صداقت از وجود آدما، پر

دلا! قسم بخور، اگر که مردی
که دیگه گرد عاشقی نگردی

ما توی صحبت رک و راستیم داداش
عشق اگه اینه، ما نخواستیم داداش

حال کذایی به شما ارزونی
عشق‌ریایی به شما ارزونی

زدم تو خال تون دوباره،‌ آخ‌جان!
حسابی حال تون گرفته شد، هان؟!

اینا که من می‌گم همه‌ش شعاره
عشق و محبت شاخ و دم نداره

مهم فقط نحوه ارتباطه
اینه که این قدر سرش بساطه

ناز و ادا همیشه بوده جونم
حجب و حیا همیشه بوده جونم

آدمو تو فکرو خیال گذاشتن
وقت قرار، آدمو قال گذاشتن

وعده این که: «من زن تو می‌شم،
وصله چاک پیرهن تو می‌شم»

حرفای داغ و پخته و تنوری
چه از طریق نامه یا حضوری

همیشه بوده توی عشق، حاضر
همینه دیگه خب به قول شاعر:

«با اون همه قد و بالاتو قربون
با اون همه قول و قرار و پیمون

که با من غمزده داشتی، رفتی»
تو کوچه تون باز منو کاشتی، رفتی!

چقدر، مونده بی‌حساب و کتاب
نامه لاکتاب مون بی‌جواب

چقدر وعده‌های بی‌سرانجام
چقدر توی کوچه، عرض اندام

چقدر حرف‌های عاشقانه
چقدر آه و ناله شبانه

چقدر گریه‌های توی پستو
چقدر وصف خط و خال و ابرو

چقدر دزدکی سرک کشیدن
چقدر فحش و ناسزا شنیدن!

چقدر خواب‌های، خوب و شیرین
چقدر، بعدخواب، ناله – نفرین!

خلاصه، عشق و عاشقی همین‌هاست
اما تو تعریفش همیشه دعواست

اگر دلت تپید و لایق شدی
عزیز من، بدون که عاشق شدی!

شهر بدون مرد، شهر درده
قربون شکل ماه هرچی مرده

قربون اون مردای دل‌شکسته
قربون اون دستای پینه‌بسته

مردای ده، مردای کاه و گندم
مردای ده، مردای خوان هشتم

مردای پشت کوه، مثل خورشید
تو دلشون هزار جام جمشید

مردای سوخته زیر هرم آفتاب
مردای ناب و کم‌نظیر و کم‌یاب

کیسه چپق‌ها به پرشالشون
لشکر بچه‌ها به دنبالشون

بیل و کلنگشون همیشه براق
قلیونشون به راه، دماغشون چاق

صبح سحر پا می‌شن از رختخواب
یکسره روپان تا غروب آفتاب

چارتای رستمن به قد و قامت
هیکلشون توپ، تنشون سلامت

نبوده غیرگرده گلاشون
غبار اگر نشسته رو کلاشون

کلامشون دعا، دعاشون روا
سلام و نون و عشقشون بی‌ریا

مردای نازدار، مرد شهرن
با خودشون هم این قبیله قهرن

مردای اخم و طعنه بی‌دلیل
مردای سرشکسته زن ذلیل

مردای دکترای حل جدول
مردای نق‌نقوی لوس تنبل

لعنت و نفرین می‌کنند به جاده
اگر برن چار تا قدم پیاده

مردای خواب تو ساعت اداری
تازه دو ساعتم اضافه‌کاری

توی رگاشون می‌کشه تنوره
تری‌گلیسیرید و قند و اوره

انگار آتیش گرفته ترمه‌هاشون
همیشه تو همه سگرمه‌هاشون

به زیردست، ترشی و عبوسی
به منشی اداره چاپلوسی

برای جستن از مظان شک ‌ها
دایره‌المعارف کلک ‌ها

بچه به دنیا می‌آرن با نذور
اغلبشون یه دونه اون ‌هم به زور

پیش هم از عاطفه دم می‌زنن
پشت سر اما واسه هم می‌زنن

اینجا فقط مهم مقام و پسته
مردای شهری کارشون درسته !

مشتی حسن، حال شما چطوره؟
حالت امسال شما چطوره؟

مشتی حسن کافر و دهری شدی
اومدی از دهات و شهری شدی

این چیه پاته؟ آخه گیوه‌هات کوش؟
کی گفته دمپایی صندل بپوش؟

ای شده از قاطر خود منصرف
نمره پیکان تو، تهران - الف

شد بدل از باغ و زمین سرکشی
شغل شریفت به مسافرکشی

گله رو که«هی» می‌زدی، یادته؟
کوه و کمرنی می‌زدی، یادته؟

یادته اون سال که با مشتی شعبون
ماه صفر، راهی شدین خراسون

یادت میاد «ربابه»، دستش درست،
کنار چشمه، رخت‌ها تو می‌شست

یادته دستاتو حنا می‌ذاشتی
شب که می‌شد،‌ درها رو وا می‌ذاشتی

تو دهتون، سرقت و دزدی نبود
کار واسه همسایه، مزدی نبود

قبل شما، جن‌های طفل معصوم
صبح سحر، جمع می‌شدن تو حموم

لنگ و قطیفه توی بقچه‌هاشون
نگاه آدما به سم پاشون!

اصالتاً جنای ناموس‌پرست
به هیچ خانمی، نمی‌زدن دست

نه زن، سحر، بیرون خونه می‌رفت
نه جن به حموم زنونه می‌رفت

جن واسه خانم‌ها یه جور خیال بود
اونم که تازه، جن نبود و «آل» بود!

مشدی حسن چای و سماورت کو؟
سینی باقالی و گلپرت کو؟

ای به فدای ریخت و شکل و تیپت
بوی چپق نمی‌ده عطر پیپت

مشدی حسن، قربون میز و فایلت
قربون زنگ گوشی موبایلت

اون که دهاتی و نجیبه، مشدی
میون شهریا غریبه، مشدی

چقدر خوبه چله زمستون
سنبل‌طیب و کاسنی و سه‌پستون

کنج اتاق، یه جای خلوت و دنج
شربت نعنا و بهارنارنج

کرسی و چای نبات و هورتش خوبه
خارش و خمیازه و چرتش خوبه

عطر چلو که از خونه در می‌رفت
تا هف تا کوچه اون طرف‌تر می‌رفت

شیطونه وقتی رخنه تو دل می‌کرد
بوی غذا روزه ‌رو باطل می‌کرد

اون زمونا که نقل تربیت بود
آدم‌کشی یه جور معصیت بود

کسی، کسی رو سرسری نمی‌کشت
به خاطر دری وری نمی‌کشت

معنی نداره توی عصر «سی‌دی»
بزرگ و کوچیکی و ریش‌سفیدی

پدر با ترس و لرز و با احتیاط
می‌کشه سیگارشو کنج حیاط

پسر که بی‌شراب، تب می‌کنه
بدون ترس و لرز،‌«حب» می‌کنه

مادره با خفت و خونه‌داری
می‌سازه اما دختره فراری

اگر دیدی دختره دست تکون داد
یه وقت بهت در باغ سبز نشون داد

بپا یه وقتی دست و پات شل نشه؟
پنالتی‌ش از صد قدمی گل نشه؟

فتنه و دعوا سر نونه مشدی
دوره آخرالزمونه مشدی...

مشدی حسن، مرد سیاسی شدی
اهل اصول دیپلماسی شدی

سیورساتت شده بحث و تفسیر
نقل و نباتت شده بحث و تفسیر

با تقی و امیر و سام و خسرو
تو تاکسی و تو ایستگاه مترو

تو هر کجا آدم زنده‌ای هست
یا محفل کسل‌کننده‌ای هست

بد به حفاظت و حراست می‌گی
لم می‌دی و نقل سیاست می‌گی

سیاست خارجه و داخله
حکومت مدینه فاضله

نظم نوین و چالش رواندا
مخالفان دولت اوگاندا

روابط جدید مصر و سودان
کناره‌گیری امیر عمان

نرفته‌ای هنوز تا ورامین
کنایه می‌زنی به چین و ماچین

با چشم بسته، تیر درمی‌کنی
تو هر چی اظهار نظر می‌کنی

از مد و سایز کفش آلن‌دلون
تا به گشادی شکاف ازن

هرچی که چشمت دید و خواست،‌ می‌شی
یه روز «چپ»، یه روز «راست» می‌شی

یه روز فکر جنگ با جهانی
یه روز اهل بحث و گفتمانی

عینهو رنگ چشم آبجی اقدس
حزب و گروه تو نشد مشخص!

نوکر مشتی‌های لوطی‌صفت
مخلص آدمهای بامعرفت

جون به فدای مردم صمیمی
معرفت عتیقه و قدیمی

قدیم ترها قاتله هم‌صفت داشت
دزد سرگردنه معرفت داشت

دزده، زنها رو وارسی نمی‌کرد
نگاه به ناموس کسی نمی‌کرد

راحتی مردم اهمیت داشت
آدم تو شهر و کوچه امنیت داشت

نبود واسه نیل به این مقاصد
اداره اماکن و مفاسد

نه عامل تجاوز و مباشر
نه بوق بوق و چشمک و فلاشر

نه پارتی نه دخترای فراری
نه دادگاه و عقد اضطراری

نه ارتباط «میم – شین» و اصغر
نه امر معروف و نه نهی منکر

تو شهری که خلاف، شصت فرمه
قدم‌زدن، خودش یه جور جرمه

شاکی بشی، می‌ری معطل می‌شی
متهم ردیف اول می‌شی

خلاصه قصه اون قدر درامه
که «ایدز» پیش دردمون زکامه!

قربون گرمابه و عشق و حالش
قربون دلاکه و مشت و مالش

اوستا بیا، اخم و اداتو عشقه
کیسه و لیف و سنگ ‌پاتو عشقه

اوستای دلاکی و مردکاری
یه چیز می‌گم، می‌خوام که «نه» نیاری

کیسه به دست و پای عالم بکش
یه‌ریزه سفت و سخت و محکم بکش

کیسه بکش تموم سینه‌ها رو
ببر با کیسه، بغض‌ و کینه‌ها رو

مرزا نشون خوف و ترس و لرزه
کیسه بکش رو هر چی خط و مرزه

چرا سیاهه رنگ بی‌گناها؟
یه کاری کن سفید بشن سیاها

حرمت ناخدا پرستا بره
پینه پیشونی و دستا بره

عالمو از تلخی دردا بشور
غصه رو از چهره مردا بشور

دشمنی و نفرت و جنگو پاک کن
اسلحه و توپ و تفنگو پاک‌کن

از رو زمین تا آسمون هفتم
کیسه بکش رو دود آه مردم

وفا نکرده دست بی‌وفامون
یه عمره جز خطا، نرفته پامون

کیسه به دست بی‌وفامون بکش
یه خورده سنگ ‌پا به پامون بکش

کیسه بکش به حال واحوال‌مون
به صفحه نامه اعمال مون

اگر که راست کارته، چاکریم
وگرنه اصلاً ول‌مون کن بریم

قصه ما، قصهُ سوز و سازه
عزیزم این رشته سرش درازه

خوب، مث پر یا پوچ یا طاق و جفت
این جوریام نیست که بشه جلدی گفت

بس که زیاده شرح جزئیاتش
یه ماه میشه صرف مقدماتش

دوست ایاغی واسه‌مون نمونده
دل و دماغی واسه‌مون نمونده

و گرنه نقلش که ملالی نبود
بابت «چیز» شم خیالی نبود

شکرخدا، خرجی نداره گفتن
چی بهتر از گفتن و گل شنفتن

یه نوبت این ورا صفا بیارین
قدم رو تخم چشم ما بذارین

دوساعت این جا بمونین چی می‌شه؟
یه شب رو بد بگذرونین، چی‌می‌شه؟

بد که مرکب نمی‌شه، عزیزم
یه‌شب که صدشب نمی‌شه، عزیزم

نم نداره شهری که شط نداره
دیکته ننوشته غلط نداره

کنایه زیر لبی نباشه
خدمت‌تون بی‌ادبی نباشه

خداگواهه نقل دریوزه نیست
نقل تعارفات هر روزه نیست

تو دل ما، اگرچه تنگنا هست
برای هرکی توش بشینه، جا هست

تو هم بیا تو قلب ما صفا کن
برا خودت یه گوشه دست و پاکن

خداکنه حاجت تون رواشه
دست به خاکستر می‌زنین، طلا شه

دنیا عجیب و بی ‌در و پیکره
بپا که شصت پات‌ تو چشمت نره

عروسکا عاشق پولت می‌‌شن
دولا بشی سوار کولت می‌شن

طالب عشق موندگاری عزیز
یه عمره بی‌خود سرکاری عزیز

تو صحبت و حرف و کلوم عاشقن
اینا فقط تا لب بوم عاشقن

حتی اگر یه روزی پاش بیفته
این قدشم جون تو حرف مفته

تب کنی اینا که بهت ور می‌رن
هرکدوم از یک‌طرفی درمی‌رن

الان عزیز جون و نور چشمی
دو روز دیگه، چه کشکی و چه پشمی؟

یخت نگیره، باطلت می‌کنن
اینا که چسبیدن، ولت می‌کنن

جون تو هیچ چی بارشون نیست عمو
وفا مفا توکارشون نیست عمو

اگر بیفتی توی چاله چوله
اینا می‌رن اتل متل ‌توتوله

تا عسلی اینام برات زنبورن
به فوت می‌آن به باد می‌رن اینجورن

دوباره کار طنزمون به غم خورد
یه دفعه حالم از خودم به هم خورد

چقدر آه و ناله و دریغا
چقدر بدنوشتن از رفیقا

گلایه مثل آدمای ابله
اونم به این تلخی و بی‌خودی... اه

بساطمون عین برنج شفته است
یکی دو روزه حالمون گرفته است

یکی یه چیزی گفت و مام گرفتیم
رومون سیا، حال شمام گرفتیم

جسارتاً شعرم اگه غمین بود
به قول خواجه خاطرم حزین بود

دعا کنین که حالمون خوب بشه
تا شعرمون یه ریزه مرغوب بشه

پست مدرن

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:25:00 GMT

زبونم مثل لک لک می سوزه

_{غلامرضا/ 4 ساله}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:06:00 GMT

از آسمون که برف میاد فکر می کنم خدا داره حموم می کنه...

_{علی مهدوی، ۵ ساله}

چون مرتع سبزی که در آن گاو، چریده!

عباس احمدی — Thu, 31 May 2018 11:54:00 GMT

یک شب به ھوای طلب فوت و فن شعر
رفتم شب شعری منِ استاد ندیده

تا اینکه از این راه شود شعر تَر من
مطلوب دل و دیده اصحاب جریده

دیدم چه مراعات نظیری ست در آنجا
داخل شدم و حیرت من گشت عدیده

مردان ھمگی پاچه ی شلوار تفنگی
...زن ھا ھمگی مانتوی پندار دریده

من غرق تفکر شده بودم که به ناگاه
آھو بره ای ھمچو گل شاخه بریده

با نیت بد زد به دلم چشمک نابی
گفتم: برو ای شاعره ی خیر ندیده

از سوی دگر ھلھله برخاست به ناگاه
گفتم چه شده؟ – حضرت استاد رسیده

آمد به جلو البته بر دوش مریدان
استاد که در نوع خودش بود پدیده

از مرتبه ی زلف زده طعنه به گوریل
پیش از جلسه شصت گرم شیره کشیده

می شد به یقین گفت که در مملکت شعر
یک تپه نمانده است که بر آن نپریده!!

القصه نشستیم در ان جمع، ولیکن
زان خیل ندیدیم کسی صاحب ایده

ترس من از این بود و یقین داشتم این را
کاین عقده بدل می شود آخر به عقیده

از آن طرف محفل یکدفعه به پا خاست
قرتی بچه ای لاغرک و رنگ پریده

مویش فشن و دور سرش را زده با تیغ
چون مرتع سبزی که در آن گاو، چریده!

بالای تریبون شد و آنگاه چنین خواند:
طرفه غزلی (گرچه خودش گفت: قصیده!)

”ای یار وفا کرده و پیوند بریده
این بود وفاداری و عھد تو ندیده؟

در کوی تو معروفم و از روی تو محروم
گرگ دھن آلوده ی یوسف ندریده“

من داد زدم: آی عمو شعر ز سعدی ست
پیچید به خود مثل یکی مارگزیده:

گفتا که شکایت کنم از دزدی سعدی!
بر صورت او ھم بزنم چند کشیده

گفتم: دھدت عقل، خدا، زد به ملاجم
”رفتیم دعا گفته و دشنام شنیده!

گفتید رفیقتان شما را نشناخت!؟

خلیل جوادی — Sun, 13 May 2018 15:28:00 GMT

گفتید رفیقتان شما را نشناخت!؟
شد مثل غریبه؟، آشنا را نشناخت؟

این مسئله ای نیست، یکی در جایی
وقتی که رئیس شد خدا را نشناخت

گفتیم چرا قیافه می گیرد پس؟!

خلیل جوادی — Sun, 13 May 2018 15:28:00 GMT

روی دو لبش سه من سبیل افتاده
بر قله بینی اش زگیل افتاده

گفتیم چرا قیافه می گیرد پس؟!
گفتند که از دماغ فیل افتاده

تا پای چشمه رفتیم، لب تشنه بازگشتیم

امید مهدی نژاد — Sun, 13 May 2018 14:21:00 GMT

آن چشم لاابالی وآن ابروی هلالی
دادند ناظران را فی الجمله گوشمالی

تا پای چشمه رفتیم، لب تشنه بازگشتیم
حیف دهان ما بود آبی به این زلالی

مستان سبو شکستند از بند و گشت رستند
ما دستگیر گشتیم با شیشه های خالی

ایام شد به کامت، بی ما ولی حرامت
آن کار های عالی، آن حال های عالی

از سفره ی رعیت نان می برند و قاتق
یک روز دزد و سارق، یک روز خان والی

از متهم می افتد عکسی کنار قاضی
محکوم می گریزد با حکم انتقالی...

گفتیم:«چیست تکلیف؟»، «تکلیف چیست؟» گفتند
جای جوابمان بود این جمله ی سوالی

::

یک مشت خرده ریزند، بگذار تا بریزند
افکار فی البداهه، ابیات ارتجالی

تقدیر روبه رویم، غم دست بر گلویم
او موج کوه پیکر، من قایق پدالی

پایان قصه را هم کاری نمی توان کرد:
یادم تو را فراموش آغوشم از تو خالی

سلوک ویژه خواری را مقاماتی ست پیچیده ؟!

سید جواد میرصفی — Tue, 13 Mar 2018 20:00:00 GMT

خراب دولت آنم که نگذارد در آید بوش
که با هر گند نو بر گند کهنه می نهد سر پوش

به هر انگشت در هر آستینش خفته صد سیفون
که فوری می کشد سیفونش را ، یک آب هم بر روش

اگر آرد ز عثمانی دو کشتی کود انسانی
الا ای تپه های خاک پاکم وا کنید آغوش

سلوک ویژه خواری را مقاماتی ست پیچیده ؟!
که افشا کردنش ذهن شما را می کند مغشوش

برادرهای ایمانی فقط یک شمه از آنرا
اگر رو کردم انصافا ، سریعا بگذرید از روش

در این مسلک مقام فقر را دریابد آن رندی
که چاه نفت را بالا کشد، لاجرعه چون دمنوش

تصور کن اگر حتی تصور کردنش سخت است
که در آید صدای داریوش از سی دی گوگوش

خش افتاده ست بر اعصاب ما از یاوه گویی ها
که طبل وعده های پوچ و خالی می خراشد گوش

اگر که شیر ، در علم لغت دارد سه تا معنا
نمی یابم چرا پس من سه تا معنا برای موش

الا ای واضعان لفظ و معنا خواهشم این است
که دست و پا کنید اینک دو تا معنا برای موش

یکی آن گرگ خوش خنده که می پوشد لباس میش
یکی هم آن خر گاوی که هی رم می کند یابوش

نمی دانم چه باید کرد دیوی درونم را :
که می گوید وطن خالی ست از مشتی وطن نفروش!

بس است این نا امیدی، شاعر مزدور امیدت کو؟!
خفه لطفن ، پلیز شات آپ ، اُسکت ، زر نزن ، خاموش...

رخش و رستم هردو دکتر بوده اند

اسماعیل امینی — Thu, 07 Dec 2017 09:31:00 GMT

خاک ایران یک سر از دکتر پر است
هرکه دکتر نیست نانش آجر است

ملک ایران، سرزمین دکتران
این قدر دکتر نباشد در جهان...

عابران هر خیابان دکترند
دانه های برف و باران دکترند

هم وزیران هم مدیران دکترند
بیشتر از نصف ایران دکترند

هرکه پستی دارد اینجا دکتر است
دیپلم ردی ست، اما دکتر است

هرکه شد محبوب از ما بهتران
هرکه شد منصوب بالا دکتر است

هرکه رد شد از در دانشکده
یا گرفته دکتری، یا دکتر است

شعر نو مديون دکترها بُوَد
تو ندانستي که نيما دکتر است؟

شاعر تیتراژهامان دکتر است
مجری اخبار سیما دکتر است

آنکه مثل آفتاب نیمه شب
سر زد از صندوق آرا دکتر است

شاد باش ای دکتر آرای ما
دکترای جمله دانش های ما

ای تو افلاطون و جالینوس ما
دکترایت نخوت و ناموس ما

در جهانی که پر است از نابغه
دکتری چندان ندارد سابقه

بی سبب افسرده ای، غم می خوری
سرزمین ماست مهد دکتری

خطمان وقتي شبيه ميخ بود
اي بسا دکتر در آن تاريخ بود

اين همه آدم که در عالم نبود
آدمي کم بود و دکتر کم نبود

من نگويم، شاعران فرموده اند
رخش و رستم هردو دکتر بوده اند

گرچه باشد قصه ها پشت سرش
دکتری دارند ملا و خرش

شاعران از رودکي تا عنصري
بي گمان دارند هريک دکتري

شعله های عشق چون گر می گرفت
آتشی در خیل دکتر میگرفت

عشق با دکتر نظامي قصه گو
عشق با دکتر سنايي رازجو

عارف شوريده: دکتر مولوي
نام پايان نامه ی او: مثنوي

حافظ و سعدي و خواجو دکترند
سروقدّان لب جو دکترند

وحشی و اهلی و غیره دکترند
تاجر و دهقان و کاسب دکترند

عالمان را خود حدیثی دیگر است
حجت الاسلام دکتر بهتر است

بحث های جعل مدرک نان بُری ست
بهترین سرگرمی ما دکتری ست

عده ای مشغول دکترسازی اند
عده ای سرگرم دکتربازی اند

هرکسی شهریه را آزاد داد...

محمدحسین مهدویان — Tue, 07 Nov 2017 09:56:00 GMT

می کشد دائم سرم استاد داد
درس او عمر مرا بر باد داد

بس که دانشگاه ما پر سود بود
هی خروجی آدم معتاد داد

جز تقلب درس و دانشگاه گاه
چیزهای دیگری هم یاد داد

بر سر یک عده چون مجنون جنون
دست برخی تیشه فرهاد داد

عده ای را در تخیل ها رها
مابقی را هرچه بادا باد داد

دختران را کرده نامحسوس لوس
بر حراست قدرت ارشاد داد

البته بر عده ای ناچیز نیز
فرصت ابراز استعداد داد

همچنین استاد پارتی باز باز
نمره ی خوبی به آن افراد داد

عاقبت هم بعد کلی بال بال
مدرکی پر نقص و پر ایراد داد

فکر کردی اول مرداد داد
خیر آن را آخر خرداد داد

می کشد از دست دانشگاه آه
هرکسی شهریه را آزاد داد

بس که شاعر حرف های مفت گفت
عمر خود را بی جهت بر باد داد

خدای من! سیب چه قدر ناز است

ناصر کشاورز — Wed, 19 Jul 2017 02:09:00 GMT

به سیب گفتم
سلام خانم!
پیامتان چیست
برای مردم؟

سکوت کرد او
نگفت چیزی
به برگ خود داد
تکان ریزی

خدای من! سیب
چه قدر ناز است
اشاره می کرد
سر نماز است

نامه ی پرکنده ی پراکنده

مجتبی احمدی — Sun, 16 Jul 2017 04:00:00 GMT

چند کلمه با «مرغ» که آن روزها گران و کم پیدا بود.

آه ای مرغ! چیست جریانت؟
پرهیاهو شده ست دکّانت

شده افسانه دوره ی سیمرغ
اینک آری، رسیده دورانت

باز هم صف کشیده اند برات
تا رسد دستشان به دامانت

وه! خیابان و کوچه پر شده از
سینه چاکان سینه و رانت

گاو و بز از میانه در رفتند
تا که دیدند بین میدانت

یکّه تاز تمام بازاری
ای غنیّ و فقیر، خواهانت!

ای عزیزی که با بسی منّت
می گذارند پیش مهمانت

گرگِ صحرا، اسیر قُدقُدهات
شیر جنگل، غلام دربانت

پول اصلاً چه قابلی دارد؟
جان هرچه خروس قربانت!

می شود باز مردمان بینند
در چمنزارها خرامانت؟

می شود باز مثل قبلاًها
همه هرجا خرند آسانت؟

می شود پیش چشم بچّه و زن
نشود باز جیب مرد حیرانت؟

می شود یا نمی شود مرغَک!
با توام! کر که نیست چشمانت!

ناز کم کن که بگذرد این نیز
باز هم می کنند ارزانت

باز هم گرم و یخ زده، هرروز
می فروشند لخت و عریانت

می پزندت چنان که می دانی
تا بریزند در فسنجانت

می کشندت به سیخ تا بلکه
روی آتش کنند بریانت

می شوی تکّه تکّه تا بخورند
آی جوجه کباب! با نانت

استخوان تورا کشند به نیش
نگذرند از دو بال لرزانت

آری ای مرغ! روزگار این است
(می کند از خودت پشیمانت)

دل به این مکنت دوروزه مبند
بعد ها نیست وقت جبرانت
ازما گفتن بود!

طبق نصّ یک کتاب کهنه، قوم برگزیده اید

محمدرضا ترکی — Thu, 22 Jun 2017 00:29:00 GMT

چند روز پیش
بزدلانه
کودکان غزّه را
در "شجاعیه"
به خون کشیده اید!
آفرین!
واقعا که در شهامت و شرف پدیده اید
چشم بد به دور
قوم برگزیده اید!

از شما شریف تر کسی ندیده ام
جز جماعتی که کارشان
ماستمالی سیاه کاری شماست
چون به جیب هایشان رسیده اید!

اوج انتقاد و اعتراض این گروه
در برابر تمامی قساوت شما
گاه اخم ساده ای ست
گاه ژست پرافاده ای ست
مثل اینکه "بس کنید جنگ را
بس کنید نام و ننگ را
بس کنید بارش گلوله ی تفنگ را..."
بی که واقعاً بیان شود
کودکان غزّه اند
یا شما که در میان خاک و خون تپیده اید!

این گروه در برابر ستم همیشه بی طرف
این جماعت سیاه رو، ولی یقه سفید
مانده ام که ساقه ی چغندرند
در مسیر باد
یا که برگ بید؟!

روزگار جوان ایرانی

محمدحسین مهدویان — Sun, 11 Jun 2017 06:41:00 GMT

این طرف استکان یونانی
آن طرف قاشق لهستانی

گاز و یخچال بهترینش چیست؟
آلمانی و انگلستانی

برده از رو تمام قزوین را
سنگ پاهای ازبکستانی

معنوی کرده حالت ما را
مهر و تسبیح ارمنستانی

در خود چین هم احتمالاً نیست
جنس چینی به این فراوانی

هرچه دستت رسید وارد کن
شده از کشور موریتانی

فکر چیزی نباش غیر از سود
سود دارد کلاه سودانی

در همین حال و روز وانفسا
می نویسم چنان که می دانی

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

هر که تولید می شود هنرش
آن چنان میزنند توی سرش

که بریزد تمام کرک و پرش
و در آید ز شش جهت پدرش

چوب قاچاق از قضا و قفا
می خورد چون چماق بر کمرش

بعد هم هرچه دست و پا بزند
در نیاید حقوق کارگرش

میزند توی کار دلالی
تا که محسوس تر شود اثرش

بعد سی سال، شخص صنعت گر
دُم ندارد هنوز کره خرش

جنس تولید داخلی اوخ است
هم وطن جان نگرد دور و برش

دولت وقت هم که فی الجمله
ریشه‌اش را زده است با تبرش

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

این جوان زور قابلی بزند
یا به دریا اگر دلی بزند

یا برای گرفتن یک وام
رو به هر کور و کاملی بزند

می‌تواند نهایتاً در شهر
یک دکان فلافلی بزند

یا اگر بیشتر هنر بکند
یک فلان‌شاپ فسقلی بزند

یا که دائم پی مسافرها
برود دور باطلی بزند

البته راه بهترش این است
که به موهای خود ژلی بزند

و سپس بین دود یک قلیان
دل خود را به غافلی بزند

وای اگر جنس خارجی روی
دست تولید داخلی بزند

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

من یک هنرمندم به قول عمه جانم

زهرا نظری — Tue, 23 May 2017 20:38:00 GMT

مشغول جاروکردن هال واتاقم
یکدفعه بیتی ناب می آید سراغم

فورا قلم می آورم تاثبت گردد
شعری بگویم از خودم حالا که داغم

احساس می ریزد همیشه از کلامم
دنبال مضمونهایی از وصل و فراقم

این دفتر شعرم کجا مانده دوباره!
ای وای بو می آید از سمت اجاقم!

اصلا فدای تار گیسویم اگر سوخت
خب در عوض من شاعری پر طمطراقم

چندین نفر در انتظار سفره و من
در جستجوی قافیه با باغ و راغم

من یک هنرمندم به قول عمه جانم
حتی برای همسرم چشم و چراغم

اما به شوخی! گاه می گوید عزیزم!
من خسته ام از زندگی؛ فکر طلاقم

باید گدا و در به در از چین بیاوریم

سعید بیابانکی — Wed, 10 May 2017 06:01:00 GMT

زشت است این که گیره سر از چین بیاوریم
کبریت های بی خطر از چین بیاوریم

آورده ایم هر چه شما فکر می کنید
چیزی نمانده شعر تر از چین بیاوریم

هر چند توی کشور ایران زیاد هست
ما می رویم گور خر از چین بیاوریم

آورده ایم ما نمک از ساحل غنا
پس واجب است نیشکر از چین بیاوریم

هی نیش می زنند و عسل هم نمی دهند
زنبورهای کارگر از چین بیاوریم؟

خواننده ها چقدر زمخت اند و بدصدا
من هم موافقم قمر از چین بیاوریم

حالا که خوشگلان همه رقاص گشته اند
پس واجب است شافنر از چین بیاوریم

خشکیده است، پس بدهیمش به روسیه
دریای خوشگل خزر از چین بیاوریم

تا آن که جمعیت دو برابر شود سریع
باید که دختر و پسر از چین بیاوریم

حالا که نیست کارِ بُزان پای کوفتن
ما می رویم گاو نر از چین بیاوریم

اصلاً اداره کردن کشور که سخت نیست
تا وقت هست، یک نفر از چین بیاوریم

یک روز اگر که مردم ایران غنی شوند
باید گدا و در به در از چین بیاوریم

گویند سرّ عشق مگویید و مشنوید
ما می رویم لال و کر از چین بیاوریم

پیش از این بحث دماغ این همه مرسوم نبود

ناصر فیض — Wed, 10 May 2017 05:54:00 GMT

پیش از این بحث دماغ این همه مرسوم نبود
بینی هیچ کس اندازه ی خرطوم نبود

هیچ کس با تو و با بینی تو کار نداشت
هیچ چشمی به سر بینی تو زوم نبود

بس که مردم دلشان بود بزرگ از این روی
وسط چهره، دماغ آن همه معلوم نبود

بود معلوم ولی منظره ی خوبی داشت
دیدن منظره ی خوب که مذموم نبود

بحث درباره ی اعضای دگر رایج بود
صحبت از بینی پر مسئله مرسوم نبود

باد اصلاح که آمد به دماغ آفت خورد
پیش از اصلاح چنین زخمی و مصدوم نبود

حیف شد! بینی بیچاره پس از اصلاحات
دیگر اندازه ی آن بینی مرحوم نبود

مانند همیشه شام،باران داریم

جلیل صفربیگی — Wed, 03 May 2017 21:28:00 GMT

در زد کسی، انگار که مهمان داریم

در سفره گرسنگی فراوان داریم

امروز پدر ابرِ زیادی آورد

مانند همیشه شام باران داریم

دزد دیروزیِ ما شد خوش نام...

نسیم عرب امیری — Sat, 15 Apr 2017 18:13:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

پسر ناخلف و خیره سری

پسری تخس و شرور و بد نام

باعث شرم تمام اقوام

از همان بچگی اش بد لج بود

طینتش باطل و دستش کج بود

«بس که بود این پسره خیره و بد»

جیب بابا _ ننه را هم می زد

خانه را یکسره غارت می کرد

وقت و بی وقت شرارت می کرد

نه سر ظهر ، نه شب منزل بود

دایماً توی خیابان ول بود

هر چه را باب پسندش می دید

توی یک چشم زدن می دزدید

بس که جرمش بد و سنگین شده بود

قسمتش ناله و نفرین شده بود

تا که آخر زد و در دام افتاد

تشت رسوایی اش از بام افتاد

چشمش افتاد به مأمور پلیس

از عرق گشت سرا پایش خیس

چیده شد بال و پرش در زندان

«ای پسر جان من!این قصه بخوان»

بعد یک دوره ی کار آموزی

پیش داش اکبر و اصغر قوزی

توبه کرد از دله دزدی کردن

گفت: «دیگر دله دزدی قدغن

گر برون آیم از این خارستان

بنده کاری بکنم کارستان»

با زبان بازی و با حّرافی

کلک و حقّه و مهمل بافی

دزد دیروزیِ ما شد خوش نام

صاحب منزلت و پُست و مقام

پسر قصه یِ ماشد آن پشت

آدم منحرف و دانه درشت

الغرض آن پسر قند عسل

کار ها می کند از پشت و پَسَل

بخت، یارش شد و بارش شد بار

نفسی می کشد این گوشه کنار

کشتی اش می برد از هند به رُم

از نخ قرقره تا بمب اتم

صاحب حرمت روز افزون است

از کرامات خودش ممنون است

عشق زاییده ی بلخ است و مقیم شیراز

غلامرضا طریقی — Sun, 26 Mar 2017 02:33:00 GMT

این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده است

کـه بـــه عشق تو بشر قاری قرآن شده است

مثـل من باغچـه ی خانــه هم از دوری تو

بس که غم خورده و لاغر شده گلدان شده است!

بس که هر تکه ی آن با هوسی رفت ، دلم

نسخه ی دیگری از نقشه ی ایران شده است

بی شک آن شیخ که از چشم تو منعم می کرد

خبـر از آمدنت داشت که پنهان شده است!

عشق مهمان عزیزی ست که با رفتن او

نرده ی پنجره ها میله ی زندان شده است

عشق زاییده ی بلخ است و مقیم شیراز

چون نشد کارگر آواره ی تهران شده است!

عشـق دانشـکده تجربـه ی انسانهاست

گر چه چندی ست پر از طفل دبستان شده است

هر نو آموخته در عالم خود مجنون است

-روزگاری ست که دیوانه فراوان شده است-

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری

بر حذر باش که این کوچه خیابان شده است!

دزدها این همه ثروت ز كجا می دزدند!

ابوالقاسم حالت — Sun, 26 Mar 2017 02:22:00 GMT

كهنه دزدان كه ز مالِ فقرا می دزدند،

نانِ خشكیده ز انبانِ گدا می دزدند

رحم بر عاجز و افتاده ندارند روا

از كَران سمعك و از كور عصا می دزدند

چه به صبح و چه به شام و چه به كوفه، چه به شام

غرض ، اندر همه وقت و همه جا می دزدند

رأفت و رحم كجا آید از آن قومِ دنی

كه ز افتاده ی بیمار دوا می دزدند؟

جرأت سرقت اموال بزرگان نكنند

كُلَه و كفش ز هر بی سر و پا می دزدند

هر كجا رزق كسان در كف ایشان افتد،

قند از چایی و روغن ز غذا می دزدند

گر حنا بسته ببینند به گرمابه تو را

از سر ریش و سبیلِ تو حنا می دزدند

دو سه شب پیش گر از كیسه ی ما دزدیدند

دو سه روز دگر از جیب شما می دزدند

پول دزدند گر از كیسه ما ، چیزی نیست

عقل هم پا چو دهد، از سر ما می دزدند

بهر خاگینه و كوكوی خود این مفت خوران

زرده از بیضه ی مرغان هوا می دزدند

عمر دزدان چقدر نیز دراز است امشب

مگر از خضر نبی آب بقا می دزدند

ماتم از این كه اگر كیسه مخلوق تهی است

دزدها این همه ثروت ز كجا می دزدند!

قصیده ی سیب زمینیّه

مجتبی احمدی — Mon, 22 Aug 2016 02:00:00 GMT

داده است به ما شخص خدا سیب زمینی
ها، شخص خدا داده به ما سیب زمینی

گر جزو گیاهان زمینی ست به ظاهر
امّا رسد از سمت سما سیب زمینی

دنیاست اگر مزرعه ی آخرت تو
بهتر که بکاری همه جا سیب زمینی

آری همه جا؛ فرق ندارد که چپ و راست
حتّیٰ تو بکار «اَوسَطِها» سیب زمینی!

در کوه و کمر، دشت و دمن، جنگل و صحرا
هرجا که کند برّه چَرا سیب زمینی

هم روی زمین چمن شهر بکار و
هم در کف استخر شنا سیب زمینی

در باغچه ی کوچه و در جوی خیابان
در خانه و بر بام و هوا سیب زمینی!

بر سنگ کف شرکت و در پشت اداره
در دفتر کار رؤسا، سیب زمینی

گفتی: «چه بکاریم در این جا که بصرفد؟»
آخر چه سؤالی ست رضا؟!... سیب زمینی

باور کن اگر بهره ای از فهم و خرد داشت
می کاشت بشر توی فضا سیب زمینی

در ضمن «رضا» هست رفیق من و چندی ست
هی کاشته با میل و رضا سیب زمینی

می گفت:« چه خوب است که از این همه موجود
بوده ست در این خانه مرا سیب زمینی

در خانه ی ما رونق اگر هست، عجیب است؟
جایی که هی آورده صفا سیب زمینی»

توضیح دهم تا نشود سوء تفاهم
تا خوب بدانی که چرا سیب زمینی

«آدم» هوس سیب درختی که نمی کرد
کِی داشت کسی مسأله با سیب زمینی

البتّه بنی آدم از آن پس، همه خوردند
ماندند من و ما و شما سیب زمینی

بگذار جهان پر شود از لطف حضورش
آن منشأ خیر و بَرَکا سیب زمینی

«ت» از ته «خیر و برکات» آمده این جا
چون بوده و هست اِندِ وفا سیب زمینی

انگار که منظور مرا درک نکردی!
آخر تو بگو نیست کجا سیب زمینی

چپ، راست، عقب، بیخ، بغل، پشت، مقابل
سرتاسر هرگونه سرا سیب زمینی

اصلاً به همین دوروبر خویش نظر کن
در جمع شما کرده چه ها سیب زمینی!

نه، خوب تماشا کن و دقّت کن وبشمار!
ها، حدِّاقل شصت و دوتا سیب زمینی

یا این که بیأنداز در آیینه نگاهی
شاید که ببینی چه بسا سیب زمینی!

گیریم که این بار به حرفم نرسیدی
راهی ست پر از گردنه تا سیب زمینی

امروز در این بیت عجب جمع عجیبی ست؛
من، تو، حسن، آزاده، مُنا، سیب زمینی

اوقات خوش آن بود که با دوست... هدر رفت
اوقات خوش آن بود که با سیب زمینی...

ما درسِ سحر در ره جایی ننهادیم
خواندیم سحر، ظهر، مسا، سیب زمینی

ما گاو نبودیم ولی یونجه گران است
خوردیم به جایش چه بجا سیب زمینی!

آن ماده ی پر فایده در کلّ امورات
آن مایه ی ابقا و بقا سیب زمینی

آن گوهر نایاب که آسان بتوان یافت
آن درّ گران قدر و بها، سیب زمینی

آن در همه کار از همه کس کارگشاتر
آن در همه ره، راه گشا، سیب زمینی

هم در همه داغی ست خنک سازتر از یخ
هم بر همه دردی ست دوا، سیب زمینی

هم در همه رنجی ست، بسی باعث خنده
هم در همه انواع عزا، سیب زمینی

هم عین حیات است و بقا در همه احوال
هم ضدّ هلاک است و فنا، سیب زمینی

دانند زنان بیشتر از اکثر مردان
شش چیز گران است: طلا، سیب زمینی

ما با جُهَلا با بُهَلا کار نداریم
عشق است برای عقلا، سیب زمینی

ایشان همه دانند که در راه تنفّس
یک چیز نیاز است: هوا، سیب زمینی

دریاب تو این نکته و بگذار ببینند
کوته نظران توی غذا، سیب زمینی

گشتیم، نبوده ست، شما نیز بیایید
در گونی هر بی سروپا سیب زمینی

مردم دو گروه اند در این ساحت و قطعاً
از این دو نبوده ست سوا سیب زمینی:

جمعی همه دیوانه و دل بسته ی سنّت
هستند به سبک قدما سیب زمینی

یک عده در این عرصه بسی پست مدرن اند
باید به شان گفت پسا سیب زمینی

ما زنده به آنیم که آرام... بگرییم
ما زنده به آنیم که... ها، سیب زمینی

باید بشوی تا که ببینی که چه خوب است
باید بشوی... «آره یه پا سیب زمینی»

جوری که نباشد پس از آن قابل تشخیص
در پیرهنت کیست؟ تو یا سیب زمینی

این شیوه بیاموز اگر طالب فیضی!

الا دختر که دل پیشت اسیره

امید مهدی نژاد — Tue, 12 Jan 2016 09:15:00 GMT

[درمفاخره و تبلیغ و ختم کلام]

الا دختر که دل پیشت اسیره
وصالت آرزوی این حقیره

اگر چه خونه و ماشین ندارم
دوبیتی هایم اما بی نظیره

[درتقاضای ارتقای سیستم عامل]

الا دختر بخوان اشعارو حظ کن
نه حظ بد، که حظ بی غرض کن

تو که جی تاک ما را زنده کردی
بیا ویندوز ما را هم عوض کن

[در نسبت امنیت اجتماعی و سلامت
روانی]

الا دختر که موی بور داری
حجابی کلهم ناجور داری

بلندم کردی و دادی به ناکس
چقدر ای بی مروت زور داری

[در مبانی استتیک]

الا دختر که مویت رنگ کاهه
از آن بدتر که ماتیکت سیاهه

تو خلاقیتت خوبه، ولیکن
اصول استتیکت افتضاحه

[درقیاس مع الفارق]

الا دختر نکن با خود قیاسم
تو دوره دیده ای، من بی کلاسم

تو و آن اندروید فول تاچت
من و این زرنگار تحت داسم

[درعشق وزندگی وحذف الادختر به
قرینه ی معنوی]

میان اوچ و بش دورت آفردیند
درون قلب آئورت آفریدند

برای زندگی شلوار کردی
برای عشق ساپورت آفریدند

[در راستای تولید علم وآماده سازی
داوطلبان برای کنکور سراسری]

الا دختر که موی بور داری
زِ دختر بودنت منظور داری

بیا تا جزوه ای از هم بگیریم
شنیدم مثل من کنکور داری

[در ذم سخن چینی]

الا دختر، نگفتم حرف توشه
الهی حرف بر بی آبرو شه

خودت گل،خواهرت گل، مادرت گل
ولی داداش تو آدم فروشه

[درذم آشکارفیک،ومدح کنایی ریموو]

الا دختر که اسمت مستعاره
حضورت در پناه استتاره

اگر اد می کنی اد کن، ولی من
نخواهم کرد اکسپتت دوباره

[در تملیح]

الا دختر مرا بی چاره کردی
میان قبطیان آواره کردی

تو که حال زلیخا را نداری
چرا پیراهنم را پاره کردی

[درتقاضای ارتقای سیستم عامل]

الا دختر بخوان اشعارو حظ کن
نه حظ بد، که حظ بی غرض کن

تو که جی تاک ما را زنده کردی
بیا ویندوز ما را هم عوض کن

الغرض این که پخمه باش پسر!

مجتبی احمدی — Fri, 01 Jan 2016 05:55:00 GMT

با ادای احترام به:
محمّد کاظم کاظمی و غزل «سیب سرخ»

پدر خطاب به پسر:
فصل، فصل بهاره می فهمی؟
وقت گشت و گذاره؛ می فهمی؟

باز داری کتاب می خونی؟
آخرش ننگ و عاره؛ می فهمی؟

درس خوندن که نون نداره پسر!
نون توی کاروباره؛ می فهمی؟

کارم البتّه فوت و فن داره
پول توی شعاره؛ می فهمی؟

هی تصوّر نکن که نخبه شدن
مایه ی افتخاره؛ می فهمی؟

نخبه بودن مسیر خوبی نیست
ریلِ دور از قطاره؛ می فهمی؟

نخبه شاید نشه سوار بشه
پخمه امّا سواره؛ می فهمی؟

نخبه، گیرم که اهل دل باشه
پخمه اهل دلاره؛ می فهمی؟

نخبه دنبال کار می گرده
پخمه در رأس کاره؛ می فهمی؟

نخبه آینده ساز هم باشه
پخمه آینده داره؛ می فهمی؟

الغرض این که پخمه باش پسر!
پخمگی اعتباره؛ می فهمی؟

پسر خطاب به پدر:
فصل، فصل بهاره می فهمم
وقت گشت و گذاره؛ می فهمم

باز دارم کتاب می خونم
آخرش ننگ و عاره؛ می فهمم!

درس خوندن که نون نداره پدر!
نون توی کاروباره؛ می فهمم

کارم البتّه فوت و فن داره
پول توی شعاره؛ می فهمم

من تصوّر کنم که نخبه شدن
مایه ی افتخاره؛ می فهمم!

نخبه بودن مسیر خوبی نیست
ریلِ دور از قطاره؛ می فهمم

نخبه شاید نشه سوار بشه
پخمه امّا سواره؛ می فهمم

نخبه، گیرم که اهل دل باشه
پخمه اهل دلاره؛ می فهمم

نخبه دنبال کار می گرده
پخمه در رأس کاره؛ می فهمم

نخبه آینده ساز هم باشه
پخمه آینده داره؛ می فهمم

پخمگی در توانم امّا نیست
پسرت بی بخاره؛ می فهمی؟

ای نان و پنیر و هندوانه!

منوچهر احترامی — Thu, 06 Aug 2015 03:54:00 GMT

ای نان و پنیر و هندوانه!

ای طرفه غذای جاودانه!

ای بوی خوش تو در مشامم!

ای قاتق صبح و عصر و شامم!

تو قاتق روز مرّه بودی

بهتر ز کباب برّه بودی

چون صبح ز خواب می پریدم،

یک قاچ بزرگ می بریدم

یک تکه پنیر و یک عدد نان

کنجی بنشین و هی بلمبان

چون ظهر می آمدم به خانه

نان بود و پنیر و هندوانه

شب نیز همین بساط بر پا

گه بر سر سفره، گه سر پا

(هر شب که هوا کمی خنک بود

تفصیل بساط کمترک بود)

بس روز گذشت و روزگاران

بس عید بیامد و بهاران

هی هی، که تو هی بدون علت

هر سال گران شدی به شدت

آن تازه پنیر قالبی رفت

آن لایق نان و طالبی رفت

وان تازه گل انار ساوه

آن صدر نشین صد کجاوه

آن میوه ی تحفه ی بهشتی

یک باره نشست توی کشتی

کو چاره جز این که نرم نرمک

خود را بزنم به نان و گرمک

وانگاه به گوشه ای نشینم

...

[ادامه شعر به علت شدت تأثر ممکن نشد]

معذرت ‌خواهی ز حافظ می‌ کنیم

عباس احمدی — Sat, 25 Jul 2015 07:19:00 GMT

شاعریم و از پی الهام‌ ها

می‌ رویم و گوشه ‌ای کز می‌کنیم

ما برای گفتن یک شعر طنز

هی عبور از خط قرمز می‌ کنیم

مثل آن خواننده غیرمجاز

کی تقاضای مجوز می ‌کنیم؟

لاجرم چون اکثر ایرانیان

همدگر را خوب سنتز می‌ کنیم

ابتدا داروی مُسهِل می ‌خوریم

بعد از آن خواهش ز قابض می کنیم

ما به ظاهر مؤمنیم و کار زشت

پشت پرده ـ مثل واعظ ـ می ‌کنیم

اتفاقی، زیر چشمی یک نظر

بر جینیفر خان لوپز می‌کنیم

در سیاست دکترین داریم ما

پول‌ ها ما صرف این تز می ‌کنیم

چای می‌ نوشیم با شیخ عرب

دعوی «هَل مِن مبارز» می‌ کنیم

گر خلیج فارس را نامد عرب

نفت در حلق معارض می ‌کنیم

پاچه‌ خواری می‌ کنیم از کاسترو

چند ماچ از هوگو چاوز می ‌کنیم

با پوتین عهد اخوت بسته‌ ایم

باج دادن هست جایز، می ‌کنیم

مشکلات مملکت خالی، سرِ

آن قلم در دست مغرض می‌ کنیم

هرکسی گوید به زشتی هجو ما،

در نشیمنگاهْش پونز می‌ کنیم

بعد از انشای چنین شعر قبیح

معذرت ‌خواهی ز حافظ می‌ کنیم

مايه داري ديدم آنجا، بود چيني بند زن

سعید بیابانکی — Tue, 12 May 2015 05:35:00 GMT

رفته بودم چند روزي ـ جايتان خالي ـ پکن

لاي يک مليارد و صد مليون و اندي مرد و زن

اين زبان چينيان، آن قدرها هم سخت نيست

في المثل «چي چانگ چي چون چانگ» يعني نسترن

جزوه ي آموزش چيني خريدم صد دلار

بود وزن خالصش نزديک هفتاد و دو من

خطّ توليدي مجهّز ديدم از اقسام عطر

يک به يک در شيشه تُف مي کرد آهوي ختن

خطّ توليد ترقّه را به را و فِرت و فِرت

اندکي رفتم جلو، ديدم خطرناکه حسن!

نيمه شب رفتم به قبرستان چيني ها که بود

کارگاهِ جانماز و خطِّ توليد کفن

يک زن چيني ميان کوچه افتاد و شکست

اين هم اوصاف زنان چيني نازک بدن

چينيان خيلي غذاهاي عجيبي مي خورند

هم خورشت قورباغه، هم خوراک کرگدن

شغل هاي پُر درآمد هم در آنجا جالب است

مايه داري ديدم آنجا، بود چيني بند زن

بنده با صنعت گري گفتم که جنست بُنجل است

گفت با من: گر تو بهتر مي زني، بستان بزن

مثل چيني، مي شود خرد و خمير و ريز ريز

ريز علي، خود را بيندازد اگر لاي تِرن

يک شب آنجا بنده ديدم رونمايي مي کنند

خطِّ توليد دماغ و خطِّ توليد دهن

سال ديگر هم هنرمندان چيني مي رسند؛

سعدي و تاج و کمال الملک و بهزاد و شوپن!

حال مي کردند آنجا چينيانِ بي حجاب

هر چه گشتم من نديدم خودرويي هم نامِ وَن

واقعاً اين چينيانِ تيز، خيلي خبره اند

خبره در اجناس بُنجل را به ما انداختن

روز اوّل خامه را دادند جاي چسبِ چوب

روز دوم دستشويي را به جاي رخت کن

هر چه در خانه ست را يک روز از دَم بشمريد

چند در صد کار ايران است بالا غيرتاً؟

با تو اَم! حالا که من برگشته ام، نسبت به قبل

صد برابر بيشتر تر دوستت دارم، وطن!

سوپر استار و شهیر و بفروش

نسیم عرب امیری — Sun, 10 May 2015 04:07:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

نازنین گل پسری، تاج سری

پسری با وجنات و خوش پوش

سوپر استار و شهیر و بفروش

از همه یک سرو گردن، سر بود

شغل این شازده، بازیگر بود

همه چیزش بر و بازویش بود

رنگ چشم و مدل مویش بود

[جای آن است که این جا بنده

عذرخواهی کنم از خواننده

بر و بازو چه کند بازیگر؟

چون که در کشور ما اهل هنر،

خط و خال و لب و ابرو دارند

پهلوان ها بر و بازو دارند]

نان خوش هیکلی اش را می خورد

با نگاهی دل و دین را می بُرد

عینهو مانکن پشت شیشه

بود مأمور نجات گیشه

هیچ با منتقدین کار نداشت

از مخاطب زدگی عار نداشت

بازی اش راحت و دلچسب و روان

باب دندان و بُت نسل جوان

گرچه دایم به خودش می بالید

از حواشی همه جا می نالید

می شد از سوی جراید به وفور

سوژه ی شایعه های ناجور

چاپ می شد بغل خانم «شین»

عکس او روی مجلّات وزین

بس که اندوه و پریشانی داشت

وحشت از رفتن مهمانی داشت

چند سالی به همین شکل گذشت

تا زد و قرعه ی بختش برگشت

وسط و فرق سرش خالی شد

وارد سن میان سالی شد

صورت و هیکلش از فرم افتاد

جای خود را به جوان تر ها داد

همه از دور و برش در رفتند

سمت یک چهره ی دیگر رفتند

لاجرم دلزده و سر در گم

رفت یک گوشه به دور از مردم

نه کسی بود به دادش برسد

نه کتابی که سوادش برسد

کسی از قاطبه ی چشم چران

ناز او را نخرد پنج قران

پهن در کنج اتاقش شده است

همدم گربه ی چاقش شده است

بچه را توي كوچه وِل نكنيد

ابوالفضل زرویی نصرآباد — Thu, 07 May 2015 04:51:00 GMT

در «آموختن ادب از بي ادبان» فرمايد

«ادب آموختم زِ بي ادبان»
(رك: گلستان؛ به نقل از لقمان!)

تَركِ «ما قال» و «مَن يقول» كنم
نتوانسته ام قبول كنم

كه پسر را پس از كلاس زبان
بفرستم به پيشِ بي ادبان

كه در آن جا به اشتياق و طرب
بكند درك فيض و كسبِ ادب

اين ادب را كه بي خريد و فروخت
مي شود توي كوچه هم آموخت

اعتمادي به اين مُدِل نكنيد
بچه را توي كوچه وِل نكنيد

بچه تان اعتياد مي گيرد
مي رود چيز ياد مي گيرد

چه بسا عاشق كسي بشود
چشم در چشمِ اقدسي بشود

شايد آن جا كلك سوار كند
با يكي، نصفه شب فرار كند

ناگهان سنگ بر سبو نزنند؟
سوزن ايدزي به او نزنند؟

بچه تان اَنگِ «تابلو» نخورد؟
توي كوچه، تِلوتِلو نخورد؟

نبرندش به جرم جاسوسی
يا كلنجار و فحش ناموسي؟

نكند توي كوچه، هي سروته
نشود پاي ثابت صد و ده؟

***
پس به فرزند، ياد بايد داد
ادب از بي ادب نگيرد ياد

يك كمي همّت اختيار كنيد
خودتان روي بچه كار كنيد

اين چندمين بار است حاجي مکه بودي؟!

زهرا بشری موحد — Sun, 03 May 2015 03:55:00 GMT

رفته است بالا نرخ شاخص تا حدودي
طي کرده حاجي چه فرازي! چه فرودي!

بنزين بي سُرب است سهم باکش اما
از شيشه ي ماشين او ، دنياست دودي

حاجي! قبولِ حق! جزاک الله خيرا!
خيلي گره از کار اين مردم گشودي

در رفته از دستم حسابش خوش به حالت!
اين چندمين بار است حاجي مکه بودي؟!

ما ريزه خوار سفره ي شاه ِ خراسان
تو ميهمان ويژه ي شاه ِ سعودي

حاجي تو که عمري است در حال طوافي
تحريم را هم دور خواهي زد به زودي!

دانش و علم و فضل سیری چند؟

نسیم عرب امیری — Tue, 21 Apr 2015 04:39:00 GMT

پسری گیر داده بود،مدام

وقت و بی وقت، دم به دم، یک بند

که «پدر! جزوه و کتاب بخر

تست کنکور «گاج» و «دانشمند»

بفرستم کلاس رایانه

«کورل» و«اکسل» و«اتوکد لند»

تا که با علم و دانش و تحصیل

بشود دست من به جایی، بند

وقت کنکور، انتخاب کنم

رشته ای باب طبع و باب پسند

در همین اصفهان قبول شوم

نه قم و بهبهان، نه شوش و زرند»

پدرش شب کلافه و خسته

کت و شلوار را که از تن کند،

دست و صورت نشسته، سیگاری

گوشه ی لب گذاشت با غرولند

سپس آهی کشید و سرجنباند

سرفه ای کرد و گفت: «ای فرزند

از چه هی بی خودی برای خودت

سر هم می کنی چرند وپرند؟

دست ارباب معرفت کوتاه

بخت افراد بی سواد بلند

می شود آن که بی سواد تر است

بیشتر پولدار و ثروتمند

علم تاریخ و طب و جغرافی

همه کذب است و حقّه و ترفند

فرضاً اصلاً چه کار دارم من

با فلان شاه غزنوی یا زند؟

یا به من چه که پنگوئن بالفرض

مال قطب است یا گروئنلند؟

جای حفظ مساحت سبلان

شده ام صاحب سه دانگ سهند

گر ببینی، مبلّغان سواد

همه خوش باورند و خالی بند

خود حافظ مگر نمی برده

سمت بنگال و آن حوالی قند؟

تازه آن هم به این بهانه که هند

طوطیانش شکر شکن بشوند

فکر نان کن که خربزه آب است

دانش و علم و فضل سیری چند؟»

بابای من آقای شیخ است

یحیی علوی فرد — Sat, 18 Apr 2015 06:00:00 GMT

بابای من آقای شیخ است
با دوستانش فرق دارد

با خواهر و داداش و مامان
خیلی زبانش فرق دارد

من مخفیانه مثل بابا
همشیره می گفتم به خواهر

گاهی اخی گفتم به داداش
یا والده گفتم به مادر

یک اتفاق جالب افتاد
یک دفعه دیشب پیش بابا

گفتم :«تفضل ، اِ ببخشید
یعنی بیا ، یعنی بفرما»

در حال خنده گفت بابا :
«این هم خودش نوعی زبان است »

بابای من آقای شیخ است
یک شیخ خوب و مهربان است

آروزها داشتم در سر براي شاخه ‌ام

عمران صلاحی — Tue, 14 Apr 2015 03:57:00 GMT

من درختم،‌ بيشه را سر مي ‌زنم بر سقف و طاق

اختران سازند روي شاخه ‌هاي من اتاق

شاخه ‌اي از من جدا شد با تبر، سخت و ستبر

من شدم يک هفته گريان از غم و درد فراق

بعد از آن دادم به خود دلداري و گفتم که «کاش

شاخه‌ام با فکر من در کار يابد انطباق

يا شود يک نيمکت در باغ، مردي خسته را

يا شود يک تکه هيزم، لم دهد توي اجاق

تا نشيند در کنارش وقتِ سرما عابري

با زغال آن کند سيگار خود را نيز چاق

يا شود جاي کتابي، يا شود ميز و کمد

يا شود ساز و نوازد نغمه‌ هاي اشتياق

يا شود ميز خطابه توي تالاري بزرگ

تا سخنراني کند خوش‌ طينتي باطمطراق»

آروزها داشتم در سر براي شاخه ‌ام

بر خلاف ميل من گرديد او ناگه چماق

هرکه زد حرف حسابي، بر سرش آمد فرود

پاي مردم شَل شد از او، دست مردم شد چلاق

چرخ زد دور خودش، وز جورِ او سالم نماند

چشم و پشم و گوش و هوش و ران و جان و ساق و پاق

هرکجا نظمي نمايان بود، آمد زد به هم

در صفوف متحد پاشيد هي تخم نفاق

پا سوا شد از لگن، بازو جدا شد از بدن

بيني از صورت جدا شد، تن گرفت از جان طلاق

از هجومِ او نه‌ تنها داد مردم شد بلند

توله ‌سگ هم زير پل خوابيده نالد: واق ‌واق

روز و شب اين بي‌ ثمر بر زخم من پاشد نمک

دم‌ به‌ دم اين در به‌ در بر درد من پاشد سماق

باعث بدناميِ جنگل شده اين ناخلف

مطمئن باشيد پيش والدينش گشته عاق

پداگوژی...

اکبر اکسیر — Mon, 16 Feb 2015 03:51:00 GMT

بهزیستی نوشته بود
شیر مادر ، مهر مادر جانشین ندارد
شیر مادر نخورده مهر مادرپرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم ریاضی
که همیشه میگفت :
گوساله بتمرگ !

از تو پر شد جامه ی ما، کفش ما، جوراب ما

عمران صلاحی — Sat, 14 Feb 2015 05:20:00 GMT

ای فروغ فرق تو، خورشیدِ عالم‌ تاب ما

عکس تو با فرم‌ های مختلف در قاب ما

پیش آن سر، آفتاب از شرم پنهان زیر ابر

نزد آن مخ، از حسادت در‌به ‌در مهتاب ما

ای غلام برق تو، شمع و چراغ و پیه‌ سوز

وی فدای فرق تو، آلات ما، اسباب ما

روز، برق آن سر برّاق، رشک آینه

شب‌، خیال آن سر خلوت، چراغ خواب ما

شد نه ‌تنها باز در وصف سرت، درز دهان

باز شد دروازه‌ های دولت و دولاب ما

هرچه ما داریم، ریزیمش به خاک پای تو

مال تو، حتی اگر زاییده باشد گاب ما

چون نشیند روی فرق صاف و شفافت مگس

عاجز از توصیف آن، این طبعِ مضمون‌ یاب ما

افکنیمش در میان تابه ی وصف شما

ماهی مضمون اگر افتد سرِ قلاب ما

سر به ‌‌گردون ساید از فخر و شرف، ساس و مگس

چون نشیند لحظه‌ ای روی سر ارباب ما

گر بگویی بهتر از این کلّه باشد کلّه‌ ای،

داخل یک جو نخواهد رفت دیگر آب ما

ای فدای کاسه ی آن کلّه ی خورشید سوز

کاسه ی ما، کوزه ی ما، ظرف ما، بشقاب ما

این ‌که بینی در میان پیرهن، ما نیستیم

از تو پر شد جامه ی ما، کفش ما، جوراب ما

فرق نورانیّ تو، دریای ما، عمان ما

چین پیشانی تو، امواج ما، خیزاب ما

بوسه زد فرق تو را در کوچه ‌ای یک ‌دم تگرگ

تلخ شد اوقات ما و خُرد شد اعصاب ما

تا فشانَد ماه نور و تا کند سگ‌ هاف‌هاف

تا بریزد استخوان در پیش او قصاب ما

دور بادا آن همایون فرقِ سیمین از گزند

گرد ننشیند بر آن آیینه و سیماب ما

ای که از قاآنی و دیوانِ او دم می‌ زنی!

گرچه طبع او روان ‌تر باشد از پیشاب ما

گر بخواهد پیش حیف‌ الدین برآرد تیغ نظم

چامه ‌ای سازیم تا غرقش کند گرداب ما

پیش اشعار «حریر» از جلوه می‌ افتد «ظهیر»

شاهد ما پینه ‌های دستِ پایین ‌ساب ما

پدر لات من به تنهایی ادبیات چاله میدان بود

سید جواد میرصفی — Sat, 24 Jan 2015 05:42:00 GMT

زیرتا روی قهوه خانه ی ما
چیزهایی خفن شده جاساز
چیزهایی خفن که با آنها
پدرم داشت دعوی اعجاز

عید آن سال، قهوه خانه ی ما
شاهد اتفاق تلخی بود
پدرم سنگ کوب کرد از بس
توی چایش نبات و تلخی بود

پدرم ذره ذره هر چه که داشت
ریخت در شیشه ی سرنگ آرام
سال هفتاد و هشت زندن رفت
سال هشتاد و هشت شد اعدام

پدرم کنج جوب کوچه ی مان
بی نیاز از تمام لغزش ها
جلبکی بود و لای روبی شد
در سرآغاز فصل رویش ها

توی بند خراب ساقی ها
پدرم اعتبار زندان بود
پدر لات من به تنهایی
ادبیات چاله میدان بود

ظرفیت...

اکبر اکسیر — Sun, 18 Jan 2015 07:39:00 GMT

پدر که رفت
حیاط خانه ورم کرد
درخت توت پرید
حوض،عکس یادگاری شد
و ما،یک پراید خریدیم
و مجبور شدیم
ششمین عضو خانواده ی خود را
به خانه ی سالمندان ببریم

بچّه جن داخل بطری می کرد!

نسیم عرب امیری — Sun, 11 Jan 2015 06:58:00 GMT

«داشت عبّاس قلی خان پسری»

پسر لاف زن و حیله گری

پسری عاشق جادو جنبل

کلک و حقّه و شیاد و دغل

کار او جالب و جنجالی بود

اهل جن گیری و رمّالی بود

گوشه ای دور ز چشم زن و مرد

بچّه جن داخل بطری می کرد

گر شبی عازم ساری می شد

جنّ ساری متواری می شد

یا اگر جانب ابهر می رفت

جنّ ابهر به یقین در می رفت

سر شب نعل به آتش می کرد

وسط ذکر و دعا غش می کرد

پاتوقی مخفی و پنهانی داشت

از همان ها که تو می دانی داشت

گرچه بود از همه عالم مطرود

ساحری معتبر و مطرح بود

دایم از شوش و نطنز و مشهد

مشتری خانه ی او می آمد

خاطر«زیدی»اگر بود عزیز

وقت می داد به او بین مریض

داشت در منزلش از مهره مار

تا دُم گرگ و فلانِ کفتار

نسخه ای معجزه آسا می داد

بچّه دست زن نازا می داد

تا زبانش به دعا تر می گشت

از در خانه هوو بر می گشت

می رساندش به وصال مقصود

دختری را که پی شوهر بود

سال ها با کلک و کذب و دروغ

کسب و کارش همه جا داشت فروغ

قلک و جیب و حسابش پُر بود

ثروتش قدر سه تا دکتر بود

هیچ از دوز و کلک عار نداشت

هیچ کس نیز به او کار نداشت

آن که رم می کند از او ابلیس

چه اِبا می کند از تیم پلیس؟

تله هم بود زن و پول و پله

او نمی داد ولی دُم به تله

الغرض بس که دروغ از بر بود

همدم مردم خوش باور بود

حکایت آب

اکبر اکسیر — Sat, 10 Jan 2015 07:13:00 GMT

از آفتاب به آفتابه رسیدیم
از آب به فاضلاب
و آب که آبروی قبیله بود
صرف طهارت ما شد
حال در غیاب آب
شبکه ی یک، ماءالشعیر پخش می کند
پدر در تیمم است و نمی داند
دیگر سدّی برای افتتاح نمانده است

دزد هم آدم است در مجموع!

سید عبدالرضا موسوی — Fri, 02 Jan 2015 03:45:00 GMT

ذکر خوبان به ذم نباید کرد

والیان را دژم نباید کرد

هر کسی را که اختلاس نمود

بی خودی متهم نباید کرد

اتفاقی که در خفا افتاد

در مجامع عَلَم نباید کرد

دزد هم آدم است در مجموع

در حق او ستم نباید کرد

پول امروز دست هرکس هست،

صحبت از بیش و کم نباید کرد

مایه دار است اگر فلان مسئول

از حسادت ورم نباید کرد

جز به نزد کسی که راست بوَد

ای جوان پشت خم نباید کرد

به خدا کار کردن آسان نیست

فکر ما جز پی جوانان نیست

میدان فردوسی

اکبر اکسیر — Fri, 26 Dec 2014 04:54:00 GMT

به عمران صلاحی

_رخش، گاری کشی می کند
_ رستم ، کنار پیاده رو سیگار می فروشد
_ سهراب ، ته جوب به خود می پیچد
_ گرد آفرید ، از خانه بیرون زده
_ مردان خیابانی ، برای تهمینه بوق می زنند
_ ابوالقاسم ، برای شبکه ی سه
سریال جنگی می سازد
وای...
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند !!

مدرنیته

اکبر اکسیر — Fri, 26 Dec 2014 04:19:00 GMT

چاه عمیق که زدیم
دعای باران یادمان رفت
فیش آبیاری که آمد
خیار شکوفه زده بود
خدا را شکر
حالا همه چیز داریم:
وام کشاورزی
قسط پمپ
کود شیمیایی
سم علف کش
وکِرمِ ِ مهربان ساقه خوار!

با هر دهه خوبند به غیر از دهه ی فجر!

جواد محمدزمانی — Thu, 25 Dec 2014 09:35:00 GMT

در کار نجومند یقیناً دهه سازان!

استاد تمامند در این فن دهه سازان!

هرسال سی وشش دهه دارند به تقویم

در هر دهه ده روز معنون دهه سازان

فرداست که هفتاد حسینیه بسازند

با پول بلر گوشه ی لندن! دهه سازان!

با هر دهه خوبند به غیر از دهه ی فجر!

نفرت زچه دارند ز بهمن؟ دهه سازان

افسوس که حتی دهه ای جنگ نکردند

با داعش دد پیشه و دشمن دهه سازان

ما خود دهه داریم نه آن گونه که دارند

دهها دهه ی تفرقه افکن دهه سازان

ما جان به کف محسن زهرای بتولیم

ماییم نه آن جمع معین: دهه سازان

هر فاجعه در تفرقه بر گردن آنهاست

هرچند نگیرند به گردن دهه سازان

افسوس که آگاه نبودند و نگشتند

از راه علی یک سرسوزن دهه سازان

گفتیم و ندادند به حق ،تن ،دهه سازان

رسوای زمانند ولیکن دهه سازان

هیچ کاری نکرده ایم اما...

محمدرضا ترکی — Wed, 24 Dec 2014 05:29:00 GMT

دوستداران بار و بندیلیم
عاشق هرچه زار و زنبیلیم

از کمالاتمان چه عرض کنم
در نواقص که رو به تکمیلیم

چون نداریم حال سعی و تلاش
بین تعطیل یا که تعطیلیم

در عوض هر قدر که می خواهی
اهل تفسیر و اهل تحلیلیم

در کیاست پیاده ایم اما
در سیاست حریف چرچیلیم

در سخن لیبرال و روشنفکر
در عمل اهل زور و تحمیلیم

هیچ کاری نکرده ایم اما
همگی مستحق تجلیلیم

نیست ممکن به مقصدی برسیم
گوییا بر سر تردمیلیم!

تیروئید

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 09:04:00 GMT

یونسکو ماهی احسان می کند
یونس، در شکم ماهی نشسته است
و قانونی برای مردم افغان
-تایپ می کند
این روزها تیروئیدم خیلی کم کار شده است!
امان از دست یُدهای بی نمک

در ترمینال آزادی...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:52:00 GMT

از اتوبوس که پیاده شدیم
ماشینی آنقدر بوق زد
که خواهرم عروس شد
پدر مکانیکم زیر ماشین رفت
برادرم که از پارک در آمده بود
_ پدرم را در آورد
مادرم یکریز می پرسید
آیا کلاق های تهران هم فارسی گار گار می کنند ؟!
کنار دکه ، همشهری
حرف های شیرین عبادی -سیاسی داشت
خود را به آخر برج رساندم

آزادی چقدر گشاد شده بود!!

کورتاژ ...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:49:00 GMT

تو به زبان دری می نویسی
من به زبان مادری
" لات های جهان اما ، به زبان لاتین "
با این حساب
چرا ما جهانی نمی شویم
نمی دانم ؟
یا بلیط هواپیما گران است
یا کارت اینترنت
و شاید هم عیب از بچه های ماست

که شش ماهه سقط می کنند

"بع بع"

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:47:00 GMT

کشتارگاه،فرهنگسرا شد
گوسفندان،شاعر
و سلاخ های بازنشسته،منتقد
...
این روزها حالم زیاد خوب نیست
نمی خواهم برای مجلات تهران شعر بفرستم
همه جا بوی گوسفند می دهد
حتی اتاق کارم
راستی،
"شهرستانی که مشاهیر ندارد قبرستان است"
این را پشت کامیونی نوشته بود

_که گوسفند می برد

گفت و گوی تمدن ها...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:42:00 GMT

سگ های جهان به صدای زیر خاک می اندیشند
عتیقه چی ها ، به زیر خاکی ها
بچه ها به شیر و نان
صلیب سرخ به عروسک
دوربین ها به شکاف صندوق های خیریه
جهان به شکاف تمدن ها
راستی ارگ بم یا مرگ بم؟!
کدام تیتر را بزنم ؟!

همایش 3در4

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:35:00 GMT

شاعری ناشر شد
انالحق زد
حلاج را بالا کشید
جُنید نعره برآورد : قرمزته!!
شبلی فر ریخت
جمله ی مریدان عارف شدند
الا رودکی که مبصر ماند
و بخارا به کوشش علی ده باشی منتشر شد
در پایان مراسم
بهزیستی سیستان
یعقوب لیث را
پدر شعر فارسی معرفی کرد

عناصر اربعه

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:31:00 GMT

به دوستان شاعرم:
منصور بنی مجیدی - آرش نصرت الهی -
داوود ملک زاده - افشین خدا مرد

منصور هر وقت می آمد هوالحق ! می زند
تا قیمت طناب گران نشود
او به شبلی می گوید بوسهل
به حلاج می گوید حسنک
" بارانکی می آید خرد خرد"
منصور شعر تازه ای می خواند
و ابوالفضل بیهقی
حکم برائت حسنک را تایپ می کند!

سرای دار

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:28:00 GMT

در اختلاف طبقات
من برعکس حلاجم
او در طبقه ی سی ام برج
من زیر طبقه ی هم کف
او، فشار ، چربی و قند دارد
من هیچ چیز ندارم
با این حساب ، نمی دانم
هر بار زنگ در را که می زنند
چرا من سکته می کنم ؟

پازل

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:26:00 GMT

مادر از عروسی که برگشت
گیس مصنوعی
دندان مصنوعی
لنز چشم
مژه و ناخن مصنوعی را برداشت
خط چشم
خط ابرو
خط لب را پاک کرد
مادر بزرگ شد
پدر به طعنه گفت
لعنت بر این صنایع مونتاژ!

تناسخ

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:24:00 GMT

آدم بازنشسته، نویسنده می شود
نویسنده ی بازنشسته، منتقد
منتقد بازنشسته، فیلسوف
فیلسوف بازنشسته، دیوانه
دیوانه ی باز نشسته، شاعر
(نه نه ببخشید، شاعر، شاعر به دنیا می آید )
دیوانه ی باز نشسته، آدم می شود

فراشعر

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:23:00 GMT

دارم جدیدترین شعرم را می نویسم
نمی دانم چگونه تمام می شود
منتظر اتفاقی هستم (زبانم لال)
شاید به شعر برسم
پدر می گفت: رسیدن شرط نیست
مهم، شروع کردن است

***
دارید عصبانی می شوید
غر بزنید، فحش بدهید اما خواهش می کنم
این شعر را نیمه کاره رها نکنید
در پایان شعر جالبی خواهیم داشت

***

دیدید پدر راست می گفت ؟!

نسبیت

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:17:00 GMT

تا یادم می آید علّاف بود
جو می خورد،گندم می فروخت
او همیشه می گفت:
من، در تهران سه کیلو است
در اردبیل، چهار کیلو
در تبریز شش کیلو
به "من" اعتماد نکنید

گمشده

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:11:00 GMT

مادر عاشق طلا بود
جشن تولد طلا خواست
پدر به زندان رفت
روز مادر، زنجیر خواست
پدر به تیمارستان رفت
سالگرد ازدواج سرویس خواست

پدر سوار شد و رفت!

صرفه جویی

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:10:00 GMT

صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم!

خواهش

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:05:00 GMT

شیر مادر بوی ادکلن می داد
دست پدر،بوی عرق
(گفتم بچه ام نمی فهمم)
نان، بوی نفت می داد
زندگی،بوی گند
(گفتم جوانم نمی فهمم)
حالا که باز نشسته شده ام
هر چیز، بوی هر چیزی می دهد، بدهد
فقط پارک، بوی گورستان
و شانه ی تخم مرغ، بوی کتاب ندهد

چه زبانی! زبانزدِ زن و مرد

ابوالفضل زرویی نصرآباد — Tue, 07 Oct 2014 04:38:00 GMT

دید مردی کنار یک جاده

یک زبان دراز،افتاده

آن زبان را که دید، حیرت کرد

چه زبانی! زبانزدِ زن و مرد

نسبتاً یک زبان سرخ و رَسا

سه وجب طول و یک وجب پهنا

چاپ گردیده بر اِتیکِتِ او

«وزن خالص:دوازده کیلو»

مرد، اول کمی تحیّر کرد

بعد از آن با خودش تفکر کرد

که زبانی چنین دراز و قشنگ

با چنین جلوه و طراوت و رنگ

نیست قطعاً زبان پیزوری

مال یک آدمِ همین جوری

آن زمانی که ملتزِم بوده

مال یک آدمِ مُهم بوده

باعث انفعالِ او شده است

صاحبش بی خیالِ او شده است

شاید اصلاً کنار این جاده

شده دولّا ،زبانش افتاده

چه بسا بوده این زبان، بی حال

رفته سمتِ زبان دیجیتال

کرده شاید زبان تازه،خرید

یا درآورده یک زبان جدید

...

الغرض ، نیم ساعتی ،آن مرد

چانه خاراند و هِی تفکّر کرد

دید فکرش خراب و مغلوط است

گفت: «اصلاً به من چه مربوط است؟»

نوبت گرفته ام که دلم را عمل کنم

معصومه حسن زاده — Sat, 27 Sep 2014 06:40:00 GMT

اين شعر، جان گرفته که با تو جدل کنم
تا چارپاره ي دل خود را غزل کنم

لطفاً مرا ببخش! کمي دير کرده ام
اين بار آمدم که به قولم عمل کنم

انگشتر طلا و جواهر نخواستم
من راضي ام هميشه به دستم بدل کنم

با تو چه تلخ شد همه ي ماه هاي قبل
بايد که ماه هاي دگر را عسل کنم

عشق تو غده بود، دلم درد مي کند
نوبت گرفته ام که دلم را عمل کنم

شايد دلم بهانه بگيرد تو را؛ ولي
ترجيح مي دهم خودم او را بغل کنم

هر جاي اين غزل که بگردند، حرف توست
چون قول داده ام که دلم را غزل کنم

مورچه فکر قند خونت باش!

طیبه رضوانی — Sat, 20 Sep 2014 04:03:00 GMT

اين همه نقل و قند و شيريني

مي بري سوي لانه با شادي
شکلات و کلوچه و کشمش
لانه ات شد شبيه قنادي

جاي نقل و نبات مي خوردي
سبزي و کاهو و کلم اي کاش!
اين رژيم غذا مناسب نيست
مورچه فکر قند خونت باش!

اسب از نسكافه نوشي اسب شد

اسماعیل امینی — Mon, 15 Sep 2014 04:51:00 GMT

اسب ها در ابتدا خر بوده اند

بلكه از خر نيز خرتر بوده اند

اسبها خرهاي پررو بوده اند

اهل غوغا و هياهو بوده اند

اسبها كه قوم و خويش قاطرند

اهل تبليغات و عكس و پوسترند

آدمي وقتي كه پررو ميشود

گاه اسب و گاه يابو ميشود

اسب، كت شلوار پوشيد اسب شد

با فرودستان نجوشيد اسب شد

اسب از نسكافه نوشي اسب شد

با ادا و شیك پوشي اسب شد

اسب شير و قهوه می نوشد خر، آب

كارِ خر از سربه زيري شد خراب

سربه زيري شد بلاي جان خر

اي پسر! از سربه زيري كن حذر

خر، تواضع مي كند پس ابله است

دستش از ميز رياست كوته است

اسب شهرت يافت، بار خويش بست

خر، به گمنامي دلي خوش كرده است

اي خر، اي راوي اول شخص من!

باز هم عرعر كن و جفتك بزن

اي خر، اي داناي كلِّ باربر!

سمبل مردانگي از هر نظر

اي خر، اي افسانه ی سيال ذهن

عرعرت فريادِ بغضِ كال ذهن

جان فداي تار و پود عرعرت

زير و بم، اوج و فرود عرعرت

خر خيالاتي شد و عرعر نمود

خر، خيالاتي نمي شد خر نبود

جفتكي زد، شاد شد ،خنديد خر

ديگر از اسبان نمي ترسيد خر

ديد اسبان انتخابش كرده اند

داخلِ آدم حسابش كرده اند

شايد او هم چند روزي اسب شد

صاحب عنوان و كار و كسب شد

خرّم و جفتك زنان و شاد ، خر

يك دو گامي رفت و راه افتاد، خر

خرم و خندان خر از دورانِ نو

نعل نو، افسار نو، پالان نو

اسب شد خر، اسب، شد بر باد خر

يك دو گامي رفت و راه افتاد خر

تا بگيرد سهم خود از پول نفت

خر برفت و خر برفت و خر برفت...

این هم از مزدِ کارِ فرهنگی!

ابوالفضل زرویی نصرآباد — Sat, 13 Sep 2014 06:27:00 GMT

پسرم جمع کن که طبق روال

چشم بر هم زدیم و شد سر سال

آمد از نو ، عزا گرفتن ها

هی به دنبال خانه رفتن ها

از فلان دره تا بلندیها

جست و جو در «نیازمندی ها»

شرح دادن ، مدام و راه به راه

هی به این شخص و هی به آن بنگاه

ماتم قبض و فیش ، از یک سو

مشکل پول پیش ، از یک سو

گفتن از خویش و خواه ناخواهی

طعن و تحقیر مرد بنگاهی

گیرم این روزها فرار کنم

ماه اسفند را چه کار کنم ؟

روی انگشت پای من امروز

تاول از سال پیش مانده هنوز

نه مرا مایه تا کنم تمدید

نه شرایط برای پیش خرید

نه مرا بخت و فال ، تا پَرِشی

ببرم خانه ، توی قرعه کشی

چاره ای نیست ، غیر لنگیدن

کارتن روی کارتن چیدن

باز هم دوره ی فشار و تکان

باز هم مشکلات نقل مکان

باز هم خانه های کم متراژ

جنب شوفاژ خانه یا گاراژ

خانه های قناس ناهنجار

خانه های کلنگی نمدار

خانه هایی که دل ملول کنند

تازه آن هم اگر قبول کنند--

بعد عمری امید و دلتنگی

این هم از مزدِ کارِ فرهنگی!

یک هنرمند فاقد مسکن

رضا رفیع — Sat, 30 Aug 2014 05:18:00 GMT

روزگاری...(بگو هفشده سال

پیش از اینها، که رفته ام از یاد)

یک هنرمند فاقد مسکن

رفت روزی وزارت ارشاد

چون دم در رسید، با خود گفت:

«می روم تو، هر آنچه بادا باد»

نوک بینیّ خود گرفت و برفت

راست پیش وزیر و پس اِستاد

گفت: «در روز اول خلقت

که خدا این جهان نمود آباد،

چون به مستضعفین زمین بخشید

اسم این جانب از قلم افتاد

حال البته با کمی تأخیر

من به خدمت رسیده ام دلشاد

تا مگر قطعه ای زمین بخشید

بروم منزلی کنم ایجاد»

گفت با وی وزیر با لبخند:

«بنده از دیدن شمایم شاد

چون هنرمند قدر می بیند

باید الحق به صدر بنشیناد

می نویسم زمین به اسم الآن

می دهم خدمت شما استاد»

آنگه از «قطعه ی هنرمندان»

قطعه ای هم به شخص ایشان داد

«مثلاً» را «مثلن» بنویسید

محمدرضا ترکی — Tue, 26 Aug 2014 07:06:00 GMT

اگر اوضاع جهان منحطّ است،

همه از مشکل رسم الخطّ است!

اگر اوضاع تو هردمبیل است،

رحم و انصاف اگر تعطیل است،

علت کاهش برخورداری

رشد نقدینگی و بی کاری،

درب گنجه که فراز آمده است

دمب گربه که دراز آمده است،

هرچه هست از خط بی ربط شماست

خط منحط شما خبط شماست

شاعران بنده ی بربط هستند

عاشق چهره ی نوخط هستند

پس بکوشید که نوخط باشید

بنده ی بربط و خربط باشید!

بَدَلش کن به خط لاتینی

با همان شیوه ی استالینی!

هرچه «می»هست جدا باید کرد

در همی نیست ، سوا باید کرد

«مثلاً» را «مثلن» بنویسید

جای «آفتابه»، «لگن» بنویسید

بنویسید که این «زنده گی» است؟!

واقعا مایه ی «شرمنده گی» است!

عوض «همزه» در این بوالعجبی

بنویسید «ی»ی یک وجبی!

ای برادر! تو اگر باحالی

دست و پا کن خط دیجیتالی!

بگذر از شیوه ی فرهنگستان

حبذا شیوه ی خرچنگستان

کلمات عربی ممنوع است

عربی عنصر نامطبوع است

خط فعلی عربی از بیخ است

خط ما پارسیان از میخ است

نهضتی یک شبه برپا بکنیم

خط میخی را احیا بکنیم!

به هر نحو باشد عمل می کنند

محسن اشتیاقی — Mon, 25 Aug 2014 02:33:00 GMT

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که برخی از آن‌ ها به باقی سرند

کمی از پزشکان از آن دسته اند

که بر کسب قدرت کمر بسته اند

چو عضوی به درد آورد روزگار

در آرند از روزگارش دمار

پس از حال و احوال با دردمند

رقم های بالا طلب می کنند

مریضی اگر سرفه بنمود سخت،

به تجویز ایشان ضروری‌ است تخت

بخوابد شبی توی دارالشفا

دو میلیون بسُلفد برای دوا

به سر کیسه کردن شدند اوستاد

بدا آن‌ که کارش به ایشان فتاد

اگر مشکلی بود حل می کنند

به هر نحو باشد عمل می کنند

وگر مشکلی حل شود با دوا

عمل می کنندش در آن راستا

به قدری بیاید به اعضا فشار

که عضو دگر را نماند قرار

شود مستمند او به انواع وام

به پایان رسید این سخن، والسلام

...

لذا، ای مدیرعامل بانک ما!

سر کیسه ی وام را شل نما

اگر شل نکردی سرش را کمی،

نشاید که نامت نهند آدمی

چند تا اسم بلد بود، همین!

نسیم عرب امیری — Sun, 24 Aug 2014 05:32:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

پسری با کمر شافنری

عشق رقص و حرکات موزون

لوس و بی مزّه و از خود ممنون

نه خوش آواز، نه خوش حنجره بود

صبح تا شب بغل پنجره بود

با صدایش همه را کر می کرد

بغل پنجره عَرعر می کرد

بس که بیهوده به خود باور داشت

فکر خواننده شدن در سر داشت

مدعی بود صدایش خوب است

جور با گوشه ی «شهرآشوب» است

سالم و صاف و روان می خوانَد

ته صدایش به «بنان» می مانَد

در صدایش کششی پنهان است

مدل حنجره اش «شب خوان»است

توی موزیک اصیل و سنگین

چند تا اسم بلد بود، همین!

همه را مسخ و هوایی می کرد

ادعاهای کذایی می کرد

گرچه عادات بدش ترک نشد

در همان حدّ خودش درک نشد

بس که کارش به ممیّز افتاد

از تب و تاب مجوّز افتاد

نه دلش پاسخ سربالا خواست

نه کسی خیر و صلاحش را خواست

داد با سام و نریمان و جلیل

حلقه ای زیر زمینی تشکیل

عاقبت کار خودش را هم کرد

بی هنر پشت هنر را خم کرد

وارد عرصه ی رپ خوانی شد

رپر نسخه ی ایرانی شد

فرق فحش بد و رپ را نشناخت

غولی از شکل جدید رپ ساخت

جای شعر و ملودی داشت به لب

جملاتی سبک و ضدّ ادب

جزئی از طیف وقیح رپ شد

عاجز از درک صحیح رپ شد

پا به کفش دوسه تا دی جی کرد

راه معروف شدن را طی کرد

از «عدل» هزار قصه گفتند ولي...

محمدمهدی سیار — Thu, 14 Aug 2014 06:09:00 GMT

اين بسته کمر يکسره در خدمت ما...

آن خسته جگر در طلب راحت ما...

از «عدل» هزار قصه گفتند ولي

جز «قسط» نشد آخر سر قسمت ما!

این سال ها که بی خبر از حال مادر است...

نسیم عرب امیری — Wed, 13 Aug 2014 06:40:00 GMT

این شاعری که همدم خودکار و دفتر است

آوازهای خاطره انگیزی از بر است

با چای داغ و قند فقط حال می کند

دنبال استکانِ قدیمیّ لب پر است

اشعار سوزناکش اگر گریه دار نیست،

وضع معاش و زندگی اش خنده آوراست

در جشنواره ها پی تندیس افتخار

همواره رو به قبله دعا گوی داور است

در جمع شاعرانه دم از عشق می زند

در خانه خودش سخن از چیز دیگر است

اعصاب همسرش زده تب خال و خط خطی

از بس که غرق وصف خط و خال دلبر است

در وصف مادرش غزلی گفته بی نظیر

این سال ها که بی خبر از حال مادر است

این است شاعری که دل از دور می برد

آری، شنیدن دهل از دور خوش تر است

تزار روس در مويم گرفتار...

سید محمدرضا عالی پیام — Tue, 12 Aug 2014 04:28:00 GMT

شبي رنجيده خاطر شد ز من يار

نثارم كرد نامربوط بسيار

كه: «من شايسته ي شاهنشهانم

نه مثل تو گداي كوچه بازار

كسي مثل سزار امپراطور

و يا سلطان ايراني خشايار

مرا بهرام و كيكاووس لايق

جم و خاقان و اسكندر سزاوار

اسير خال من جمشيد و بيژن

تزار روس در مويم گرفتار

اگر بودم زمان خسرو پرويز

كجا مي گشت شيرين را خريدار

اگر قيصر مرا مي يافت ، مي كرد

خراج ملك خود را بر من ايثار

مرا مي ديد اگر شاه بخارا

خودش را روز و شب مي كُشت صد بار

كجا بودي ببيني مي شدم من

زن عقديّ نادرشاه افشار

ز من مي كرد فوري خواستگاري

نشاني داشت گر محمود سردار

مرا گر ناصرالدين شاه مي جست

برايش سوگلي بودم به دربار

مرا مي برد با خود چين و ماچين

بدون شك امير قوم تاتار

بله ، تيمور لنگ از عشق رويم

پياده مي دويد از ري به خوانسار...»

به او گفتم : «همه شاهان فدايت

به جز آقا محمد خان قاجار

در آن تاريخ كاندر جزوه ي تست

شده عاشق روي عاشق تل انبار

همان بهتر در اين دور و زمانه

شه و شاهي بر افتاده به ناچار

و گرنه جنگ هفتاد و دو ملت

به پا مي گشت و مي شد كشت و كشتار

براي سومين جنگ جهاني

بوَد كافي قر و قمبيلِ سركار»

كيك تولدم بود يك تكه نان قندي

ناصر کشاورز — Sat, 09 Aug 2014 05:32:00 GMT

يك دانه چوب كبريت
شمع تولدم بود
مهمان من در اين جشن
تنها دل خودم بود
شايد به كارهايم
یا شعر من بخندي
كيك تولدم بود
يك تكه نان قندي
يك مورچه مرا ديد
يك ذره كيك هم خورد
يك ريزه كند و آن را
با خود به لانه اش برد
در راه هر كه را ديد
دعوت به جشن ما كرد
برگشت و چند مهمان
همراه با خود آورد
با اين كه دوستانش
خيلي زياد بودند
از كيك كوچك من
خوردند و شاد بودند

نخودي گفت، لوبيايي را

حسین گلستانی — Thu, 07 Aug 2014 06:34:00 GMT

نخودي گفت، لوبيايي را

كه «بيا با هم اتحاد كنيم

همره لپه و عدس گرديم

دم به دم نرخ را زياد كنيم

به ورود حبوب بيگانه

معترض گشته، انتقاد كنيم

نخود اجنبي ندارد سود

بر وجود خود اعتماد كنيم»

لوبيا گفت: «ناپسنديده است

گر كه ما صحبت از نژاد كنيم

لپه، لپه است هر كجا باشد

بايد او را به ‌خير ياد كنيم

ميزبانيم ما و او مهمان

ميهمان را به لطف شاد كنيم

ارزش ما از او نگردد كم

كار بر كام و بر مراد كنيم

محتكر را شويم ياور و يار

شارژ، او را از اين مواد كنيم

تا كه انبار محتكر برپاست،

جمله بايد ز فخر، باد كنيم»

هی رانت بخور یه آب هم روش!

سعید سلیمان پور — Sun, 03 Aug 2014 09:42:00 GMT

ای نوزده سالـه قُرّة العین

ای گنده شده به طَرفة العین

آن روز که هفت ساله بودی

غافل ز چک و حواله بودی

اکنون که به نوزده رسیدی

دیلاق شدی و قد کشیدی

پس گوش به پندهای من کن

آویزه ی گوش خویشتن کن

آنجـا که بزرگ بایدت بود

از نام پدر تو را رسد سود

با زور پدر سپه شکن باش

فارغ ز خصال خویشتن باش

از زیر در آی بی محابا

بالا بنشین به لطف بابا

تا از دَم ِ گردن کلفتت

بارد شب و روز پول مفتت

دولت‌ طلبی نسب نگه‌ دار

با دولتیان ادب نگه‌ دار

با چهره ی ظاهر الصلاحت

با لطف و مراحم جناحت

تا رو نکند به تـو کسادی

رو کن به فساد اقتصادی

پروا نکن از بی آبرویی

این آب بزن به پولشویی

غافل نشوی ز رانت باری

عزت بطلب ز رانت خواری

گر گفت کسی که «آن حرام است»

القصه بدان که از عوام است

هر چند که رانت را خواص است،

در خوردن آن شگرد خاص است،

خود را ز قضای بد نگه دار

در خوردن رانت، حد نگه دار

رانت ارچه همه حلال خیزد

از خوردنِ پُر، ملال خیزد

بینی به بهانه های واهی

گشتی دو سه روز دادگاهی

البته بدان در این مواقع

کک هم نگزد تو را به واقع

اِعراب قضا چو بی محل است

دل بد نکنی، قضیه حل است

خود را تو بزن به بی خیالی

کان را بکنند ماست مالی

از لطف قضا و دستگاهش

سازند دو روزه رو به راهش

کز نام پدر تو را نشان است

احوال تو چون "میتی کومان" است!

هرجا که نشان دهی نشانت

حکّام شوند جان فشانت

تا جام اجل نکرده ای نوش

هی رانت بخور یه آب هم روش!

که از نافه، مُشک ختن آفریدی

سعید بیابانکی — Sun, 03 Aug 2014 07:35:00 GMT

خدا! از تو ممنون و متشکّرم من

تو طنّاز شيرين سخن آفريدي

مگر شاعران کارشان سکّه باشد

هزاران هزار انجمن آفريدي

به منظور گُل خوردن تيم ملي

هزاران زمین چمن آفریدی

برای جلوگیری از عِرق ملّی

کنار زمين، رخت کن آفريدي

تو از آدم و همسرش، مردماني

خفن در خفن در خفن آفريدي

زدی روی دست همه عطرسازان

که از نافه، مُشک ختن آفریدی

مگر کم شود روي گردن کلفتان

رقيب بشر، کرگدن آفريدي

مگر تار و ني را به عزّت رساني

«جليل» آفريدي، «حسن» آفريدي

بشر را شما، نرم، مانند اسفنج

دلش را ولي از چُدن آفريدي

شما «کدکني» را به شهرت رساندي

نسيم آفريدي، گون آفريدي!

شما در دهان بشر، اصل و مرغوب

دو فروند فندق شکن آفريدي

به منظور ارشاد اين خلق گمراه

به ما لطف کرديّ و وَن آفريدي

بني آدم از روح خود تا نترسد

بر آن روکشي مثل تن آفريدي

کمي خاک مرغوب فردوس را هم

به گُل پرچ کرديّ و زن آفريدي

از آن زن که در بيت قبلي سرشتي

شبي شاعري مثل من آفريدي!

چقدر مورچه این دور و بر است

مریم آریان — Sat, 02 Aug 2014 02:37:00 GMT

باز هم مورچه در رهگذر است

منتظر در صف قند و شکر است

منتظر در صف طولانی و باز

نوبتش بعد هزاران نفر است

من دلم ران ملخ می خواهد

مادرم گفته:برایت ضرر است

پدرت دانه ی گندم بر دوش

باز آورده که خوشمزه تر است

شش برابر شده سنگینی هر

بار دانه که به دوش پدر است

پدرم مثل پر کاه است، آه

وزن هر دانه از او بیشتر است

هرچه سنگین شود او باز آن را

می برد خانه که خیلی هنر است

شش عدد دانه ی گندم مائیم

بار سنگین و پدر در خطر است

و پدر آه، یکی یک دانه است

شش عدد ما و پدر مختصر است

ریز دیدند پدر را...له شد

پس سبکبار به فکر سفر است

گریه کردیم که جان شیرین

دارد او گرچه فقط این قدر است!!!‏

پس میازار که او دانه کش است

او فقط مورچه ای کارگر است

روز تشییع همان مورچه است

چقدر مورچه این دور و بر است

هیچ کس جای دلبخواهش نیست

نسیم عرب امیری — Thu, 31 Jul 2014 08:49:00 GMT

می شود گرد صاحبان نبوغ

موقع انتخاب رشته شلوغ

یک طرف عمّه و عمو و پدر

یک طرف خانواده ی مادر

دور هم جمع می شوند آنی

تا بدانند درس می خوانی

که عیار تو را حساب کنند

رشته ای تاپ انتخاب کنند

رشته ای با جلال و فرّ و شکوه

رشته ای باب طبع هر دو گروه

چون به هوش تو کرده اند وثوق:

دکتری و مهندسی و حقوق

غافل از این که جبر راهش نیست

هیچ کس جای دلبخواهش نیست

دیده ام بار ها که درمانده ست

شاعری که مهندسی خوانده ست

یا نوازنده ای که حفّار است

مجری رادیو که نجّار است

ای بسا بوده شاعر طنّاز

که شده کارمند شرکت گاز

وی بسا خوش نویس یا نقّاش

که شده در محله ای کفّاش

یا وکیل و مهندس و دکتر

شده طرّاح صحنه یا اکتور

کاش فرصت به بچه ها بدهیم

به هنر ارزش و بها بدهیم

گرچه در چشمتان هنر خوار است

هرکسی مستعد یک کار است

مثلاً دختری که در ایلام

شده دکتر به خواهش اقوام

جای آنکه بلای جان بشود

می شده خالق رمان بشود

یا جوانی مهندس عمران

که حذر دارد از گچ و سیمان

عوض آنکه برج ساز شود

می توانسته نی نواز شود

غم نخور فعله یا که فرّاشی

این مهم است، بهترین باشی!

من مشکل حجاب ندارم؛ شما چطور؟!

سعید بیابانکی — Thu, 31 Jul 2014 08:00:00 GMT

من شاعرم، کتاب ندارم؛ شما چطور؟!

عمري ست جاي خواب ندارم؛ شما چطور؟!

در بانک هاي دولتي و غير دولتي

مثل شما حساب ندارم؛ شما چطور؟!

نه سبزم و نه قرمز و نه آبي و نه زرد

باور کنيد تاب ندارم؛ شما چطور؟!

افسرده ام به خودروي تک سرنشين خويش

ماشين خوش رکاب ندارم؛ شما چطور؟!

زلف مرا زمانه گرفت و ز بيخ کَند

من مشکل حجاب ندارم؛ شما چطور؟!

هر ساعتي به خانه بيايم دلم خوش است

يک ذرّه اضطراب ندارم؛ شما چطور؟!

زير دلم زده ست خوشي ـ بچّه ها! ـ ولي

ميلي به انقلاب ندارم؛ شما چطور؟^!*

_{*منظور، ميدان انقلاب است صد البته!}

الغرض شاعر ما خاطره شد

نسیم عرب امیری — Thu, 31 Jul 2014 07:26:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

پسر پخمه ی بی کرک و پری

پسری شاعر و قاطی پاطی

هپل و خودخور و احساساتی

کار او :گفتن اشعار جفنگ

لقب شاعری اش: «عین کلنگ»

روز وشب کنج اتاقش دمرو

لغت و قافیه می کرد رفو

فرصتی تا که فراهم می دید

کلماتی بغل هم می چید

دایم از پیش وپسش کم می کرد

مثلاً شعر سر هم می کرد

از هنر هیچ نمی شد بارش

جز همان ژست و قر و اطوارش

دودی و بنگی و سیگاری بود

نفسش از سر ناچاری بود

داشت تاثیر ژن مادری اش

روی رفتار «اِوا خواهری» اش

عوض کار و عمل یا تحصیل

بود فکر مدل ریش و سبیل

دایماً توی نخ زن ها بود

باز طفلک عزب و تنها بود

ارّه شب روی عصب می سابید

در عوض صبحِ سحر می خوابید

نه به آینده بها داد، نه حال

نه جدل کرد سرِ مال و منال

در وطن بود و غم غربت داشت

نه زن و بچه، نه هم صحبت داشت

از سر بی کسی و دربه دری

پاتوقش شد جلسات هنری

بس که اشعار بد و مهمل بافت

داخل کنگره ها شهرت یافت

آخر از زندگی اش شد حاصل

چند تا دفتر شعر خوشگل

معنی آنچه که نا مفهوم است

همه درسینه ی آن مرحوم است

الغرض شاعر ما خاطره شد

خسر الدنیا و الآخره شد

پسر خوشدل اهل دَدَری

نسیم عرب امیری — Wed, 30 Jul 2014 08:46:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

پسر خوشدل اهل دَدَری

پسری شیفته ی کوه و کنار

اهل سیر و سفر و گشت و گذار

می زد از شهر به دشت و صحرا

پاتوقش بود کنار دریا

در خیالات خوشش سر می کرد

صحبت از خارج کشور می کرد

گرچه ما بین شمال و بندر

بود هر روز خدا پا به سفر،

باز می گفت مرتب یک بند

که «پدر جان! دل خوش سیری چند؟

صحبت از حبّ وطن باد هواست

زندگی مال اروپایی هاست

توی این وضع بد و خفّت بار،

بهترین راه، فرار است فرار»

مدتی یکسره دل دل می کرد

صحبت از نمره ی تافل می کرد

رشته ی عشق و امیدش که گسیخت

پشت بر خاک وطن کرد و گریخت

رفت و بی همدم و بی صحبت شد

ساکن مملکت غربت شد

آن اوایل نه شکایت می کرد

نه چنان حسّ رضایت می کرد

گرچه احساس غم و ماتم داشت

دل خوشی های خودش را هم داشت

تک و تنها همه جا را می گشت

همه جا را تک و تنها می گشت

الغرض چند صباحی طی شد

بی کسی آفت جان وی شد

گاهی از غصه و غم وا می داد

یاد مادر پدرش می افتاد

خیره بر عکس برادر می شد

یا که دلواپس خواهر می شد

خاطراتش به وضوح و مشهود

صبح تا شب جلو چشمش بود

دید در خارج خاک ایران

پیشخدمت شده در رستوران

توی تأمین معاشش مانده ست

زین طرف مانده و زآن جا رانده ست

شده وضعش بد و دستش خالی

توی یک وضعیت پوشالی

عینهو قبل، کمیتش لنگ است

آسمان همه جا یک رنگ است

من بمیرم ، بلوتوثم نکنید

نسیم عرب امیری — Wed, 30 Jul 2014 08:28:00 GMT

من به این هم وطنان مدیونم

از صمیمیتشان ممنونم

بس که بی غلّ و غش و یک رنگ اند

دوستدار ادب و فرهنگ اند

مردمی اهل دل و هشیارند

لطف خاصی به ادیبان دارند

قدر اشعار مرا می دانند

بعد مرگم همه را می خوانند!

تا بگویند که این نابغه بود

آدمی درخور و بی سابقه بود

گرچه افکار بدش ترک نشد،

حیف در حد خودش درک نشد

می توانست که شاعر بشود

قله ی شعر معاصر بشود

در شب شعر عروسش بکنند

کاش می شد بلوتوثش بکنند

داخل گوشی مردم باشد

پنج شب کیش و سه شب قم باشد

تا به این شیوه به جایی برسد

یا به یک نان و نوایی برسد

شاعری قابل و مطرح بشود

خامِ هر به به و چه چه بشود

توی هر کنگره تقدیر شود

با دو تا جایزه جوگیر شود

روز را با هیجان شب بکند

مدتی باد به غبغب بکند

نه به این شهرت بی مقدارش

نه به آن دردسر و آزارش

بی جهیزیه عروسم نکنید

من بمیرم ، بلوتوثم نکنید

شلنگ آب خونه...

طیبه رضوانی — Tue, 22 Jul 2014 21:07:00 GMT

شلنگ آب خونه
باريک و قد بلنده
تا گلا رو مي بينه
شُر و شُر و شُر مي خنده

خنده ي اون آب مي شه
روي گلا مي ريزه
با خنده هاش هميشه
حياطمون تميزه

درخت خانه پوشيد لباس تازه اش را

طیبه رضوانی — Tue, 22 Jul 2014 21:04:00 GMT

حسابي شد کلافه
درخت خانه ي ما
گرفته باد پاييز
لباس زرد او را

خدا با برف ها دوخت
لباسي نو برايش
پر از لبخند شد باز
تمام شاخه هايش

خدا خياط خوبي است
نه نخ دارد، نه سوزن
چه زيبا دوخت با برف
بلوز و شال و دامن

درخت خانه پوشيد
لباس تازه اش را
چه با دقت گرفته
خدا اندازه اش را

راستي چه کيفي داره بابا بشه «مامان جون»

طیبه رضوانی — Tue, 22 Jul 2014 20:57:00 GMT

کاش همه چي تو دنيا
يه جور ديگه باشه
يه روز پاشم ببينم
خواهر جونم داداشه

راستي چه کيفي داره
بابا بشه «مامان جون»
فقط يه ذره سخته
خوردن دستپخت اون

بابام ميگه: کي ديده
مامان سيبيل بذاره
فکراي تو بچه جون!
هميشه خنده داره

گفتند که این بهره بانکی است، ربا نیست

سعید طلایی — Tue, 15 Jul 2014 06:21:00 GMT

فکرم همه جا هست ولی پیش خدا نیست
سجاده زردوز که محراب دعا نیست
گفتند سر سجده کجا رفته حواست؟
اندیشه سیال من – ای دوست – کجا نیست؟!
از شدت اخلاص من عالم شده حیران
تعریف نباشد، ابداً قصد ریا نیست!
از کمیت کار که هر روز سه وعده
از کیفیتش نیز همین بس که قضا نیست
یک ذره فقط کندتر از سرعت نور است
هر رکعت من حائز عنوان جهانی است!
این سجده سهو است؟ و یا رکعت آخر؟
چندی‌ست که این حافظه در خدمت ما نیست
ای دلبر من! تا غم وام است و تورم
محراب به یاد خم ابروی شما نیست
بی‌دغدغه یک سجده راحت نتوان کرد
تا فکر من از قسط عقب‌مانده جدا نیست
هر سکه که دادند دو تا سکه گرفتند
گفتند که این بهره بانکی است، ربا نیست
به‌به چه نمازی است! همین است که گویند
راه شعرا دور ز راه عرفا نیست!

پيداست که برف ها پشيمان شده اند

سعید بیابانکی — Sun, 13 Jul 2014 07:30:00 GMT

در شهر، دَم از صفا و خوبي زده ايم

آلونک هاي شيکِ چوبي زده ايم

پيداست که برف ها پشيمان شده اند

از بس که ستاد برف روبي زده ايم

کار دشواري ست دزدي زحمت بسيار دارد

سعید بیابانکی — Thu, 03 Jul 2014 08:00:00 GMT

هرکسي در خانه اش اصوات ناهنجار دارد،

بي گمان همسايه ي بالايي اش گيتار دارد

يک نفر را مي شناسم روز و شب مشغول کار است

کار دشواري ست دزدي زحمت بسيار دارد

مي تواند وام هاي گُنده و سنگين بگيرد

گرچه او ضامن ندارد، ليک ضامن دار دارد

کارمندي که حقوقش از رئيسش بيشتر شد،

بي گمان او از مديرش «اين هوا» آمار دارد

دائماً بالا و پايين مي شود بازار، امّا

دکّه ي آدم فروشي روز و شب بازار دارد

چارپايانش چه حالي مي کنند آنجا يقيناً

جنگل دوري که آدم هاي آدم خوار دارد

بي گمان اخبار مي بيند، فقط هم «بيست و سي» را

هر که روي پشت بام خانه اش رادار دارد

عين پطرس، هُل نده انگشت خود را هر کجا هي!

بعضي از سوراخ ها، زنبور دارد، مار دارد

خاک بر سر مي شوم وقتي بيايد آن ضعيفه

زلزله وقتي بيايد، با خودش آوار دارد

شک ندارم نام آن يارو که مي آيد، جواد است

چون که شلوار خز و پيراهن گُل دار دارد!

گاه دلّاکي شما را مي برد با زور، حمّام

«چرخ بازيگر، از اين بازيچه ها بسيار دارد!»

بنده يک شاعر اولوالعزمم

سعید بیابانکی — Thu, 03 Jul 2014 07:20:00 GMT

شاعري با دبير کنگره گفت:

شرح حال مرا نمي داني؟!

بنده يک شاعر اولوالعزمم

شهره در نطق و در سخن داني

داوران گر برنده ام نکنند،

خودکشي مي کنم به آساني

مي روم پرت مي کنم خود را

آن چناني که افتم و داني

مي روم ماهواره، مي گويم

مرگ بر داوران ايراني

اصلاً از فرط فقر و بي کاري

مي شوم شاعري خياباني...

اين طرف گرچه مدادالعلما موجود است

سعید بیابانکی — Thu, 03 Jul 2014 07:19:00 GMT

اين طرف گرچه مدادالعلما موجود است

آن طرف نيز دماءالشّهدا موجود است

در و ديوار، پُر از صوم و صلات است و دعا

هر طرف مي نگري، قبله نما موجود است

ذرّه اي جاي تو و وسوسه ي شيطان نيست

تا بخواهيد در اين حجره، خدا موجود است

گرچه مصداق غنا مي شود اين بيت، ولي

تو بيا؛ رونق اگر نيست، صفا موجود است

هست اين حُجره ي من راه ميان بُر به خدا

مُهر و سجّاده و تسبيح و عبا موجود است

جيبي و تاقچه ايّ و بغلي و قدّي

همه جور آينه در حجره ي ما موجود است

«کربلا منتظر ماست» نداريم ولي

«هرکه دارد هوس کرب و بلا» موجود است

يک نظر تاقچه ي ديدني ام را تو ببين

حافظ و مثنوي و خمسه و دا موجود است

سي دي شاد نداريم؛ کراهت دارد

در عوض، سي دي اقسام عزا موجود است

خبري نيست از آن باد که در ذهن شماست

بس که در حجره ي من باد صبا موجود است

عبادت به سمت خدا می فرستم

سعید بیابانکی — Sun, 22 Jun 2014 07:47:00 GMT

پدرجان! سلامٌ عليکم؛ من از شهر

برايت سلام و دعا مي فرستم

مگر قدر آن روستا را بداني

براي تو قدري هوا مي فرستم

کمي صبر کن، جان بابا به زودي

برايت کلاه و عصا مي فرستم

کمي صبر کن، بنده هم مثل «حافظ»

براي تو اسب و قبا مي فرستم

من اينجا شب و روز مشغول کارم

دو ماه است موشک فضا مي فرستم

سر صبح، گمرک، کوپن مي فروشم

سرِ شب، به مترو گدا مي فرستم

شب و نصف شب هم نمازم به راه است

عبادت به سمت خدا مي فرستم

به پيوست، از روزه و از نمازم

دو فهرست، محض ريا مي فرستم

و من کرده ام کارهاي بدي هم

که آن کارها را جدا مي فرستم

کريما! رحيما! بزرگا! ببخشا

اگر خواهش نابه جا مي فرستم

من اينجا حسابي بدهکار هستم

سه مليون سلام و دعا مي فرستم

شماره حساب جديد خودم را

مجدّد حضور شما مي فرستم

عليک السّلام اي پسر جان بابا!

سلامت من از روستا مي فرستم

تو گفتي که من مي روم پايتخت و

برايت چه ها و چه ها مي فرستم

نگفتي به محض رسيدن به تهران

برايت بليت «هما» مي فرستم؟!

نگفتي به محضي که کارم بگيرد

سه سوته تو را کربلا مي فرستم؟!

نگفتی تو را از همین ماهواره

حضور «برادر هخا» می فرستم؟!

خبر دارم از کارهايت پسر جان!

ببين من برايت چه ها مي فرستم

برايت گز لقمه از اصفهان و

کمي مسقطي از فسا مي فرستم

به عنوان چيزي نمادين ز قزوين

برايت يکي سنگ پا مي فرستم

به عنوان تقدير از روزه هايت

دو تا سي دي «ربّنا» مي فرستم

تو در کار خود خبره اي؛ قهرماني

برايت زرشک طلا مي فرستم

به منظور حل کردن مشکلاتت ـ

هم آجيل مشکل گشا مي فرستم

به همراه اين نامه ي عاشقانه

دو کپسول، باد صبا مي فرستم

مگر کار و بارت حسابي بگيرد

برايت دو نيسان گدا مي فرستم

خودم هم به زودي مي آيم سراغت

تو را هم به دارالشّفا مي فرستم!

هزار و پونصد و دویست...

طیبه رضوانی — Sun, 22 Jun 2014 05:24:00 GMT

می خوام یه داداش بخرم

امّا پولم اندازه نیست

خیلی گرونه قیمتش

هزار و پونصد و دویست

اگه با قلّکم برم

مغازه ی فرشته ها

شاید بتونم بگیرم

یه دونه نی نی از اونا

مغازه ی فرشته ها

بچّه داره یه عالمه

چه خوبه ده تا بخرم

یه دونه داداشی کمه

کار بسيار است و بي کاري کم و فرصت زياد...

سعید بیابانکی — Sun, 22 Jun 2014 04:07:00 GMT

آدمي که کار دارد، کار مي خواهد چه کار؟

خانه ي بي بام و در، ديوار مي خواهد چه کار؟

شاعري که شعر نو مي گويد و شعر سپيد،،

مثنوي يا مخزن الاسرار مي خواهد چه کار؟

کاغذ او کاغذ سیگار باشد، بهتر است

شاعر اصلاً کاغذِ آچار می خواهد چه کار؟

هم سفيد و هم خز است و هم مُد امروز نيست

مانده ام اين ريش را «ستّار» مي خواهد چه کار؟

آن صداي مخملي، بي ساز خيلي بهتر است

من نمي فهمم «حسن» گيتار مي خواهد چه کار؟

حضرت مجنون فقط ليلي به دردش مي خورد

در بيابان ها، کش شلوار مي خواهد چه کار؟

سرزمين بي حساب و بي کتاب از هر نظر

در شگفتم مرکز آمار مي خواهد چه کار؟

اصفهان خشک و بي آب و علف، در حيرتم

زنده رودش مرغ ماهي خوار مي خواهد چه کار؟

با دو لنز سبز، وقتي چشم رنگي مي شود،

سينماي مملکت «گلزار» مي خواهد چه کار؟

کارگرداني که سيمرغ بلورين برده است

من نمي دانم دگر اُسکار مي خواهد چه کار؟

شاعري که بيت بيتِ شعرهايش آبکي ست

جمله ي «تکرار کن، تکرار» مي خواهد چه کار؟

شوفري که با «يساري» روز و شب سر کرده است

پشت خاور، سي دي «عصّار» مي خواهد چه کار؟

هشت تا گُل خورده اين دروازه بان تيره بخت

من نمي فهمم دگر اخطار مي خواهد چه کار؟

کار بسيار است و بي کاري کم و فرصت زياد

واقعا کشور وزير کار مي خواهد چکار؟!

از کجا آورده ای این ثروت سرشار را؟

محمدعلی گویا — Tue, 18 Feb 2014 11:30:00 GMT

از کجا آورده ای این نصفه ی سیگار را؟
از کجا آورده ای این وصله ی شلوار را؟

نیم تخت تازه ای کفش تو پیدا کرده است
از چه راهی کرده ای نو، باز، پای افزار را؟

تو که عمری بوده ای بی سایبان و سرپناه
از کجا آورده ای این سایه ی دیوار را؟

بچه ات کرده عبور از کوچه ی یک مدرسه
از کجا آورده ای سرمایه ی این کار را؟

می کنی با اختران آسمان راز و نیاز
از کجا آورده ای این گنبد دوّار را؟

اسکناس بیست تومانی به دستت دیده اند
از کجا آورده ای این ثروت سرشار را؟

دست داری توی بانکی یا که بنیادی، یقین
یا که غارت کرده ای سرتاسر بازار را

خوب می رقصی به ساز این و آن در هر طرف
از کجا آورده ای این وعده ی بسیار را؟

می روی با بچه ات هر روز دنبال دوا
از کجا آورده ای این کودک بیمار را؟

آستینت را خودم باید بگردم، بی گمان
کرده ای پنهان در آن صد بوق استکبار را

نیستی صاحب دلار بی نوا تا بگذرم
از گلویت می کشم تا آخرین دینار را

عقل و تدبیر گر این است که ساقی دارد...

سعید سلیمان پور ارومی — Wed, 05 Feb 2014 06:33:00 GMT

در دلم نیست از این پس هوس صهبایی
ساقیا بهر من آور سبد کالایی!

اولویت به خدا با من شیدا باشد
«در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی»

کیست مفلس‌تر از این شاعر‌ مسکین که منم؟
«خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی»

بی تعلل سبدم را بده و شادم کن
به‌خدا گر ندهی کِش بروم از جایی!

داخل خمره، برنج‌ام ده و در جام، پنیر!
روغنم را پس ازآن، در قدحی- مینایی!

ای به قربان تو و مرحمت والایت
کس ندیده‌ست چنین مرحمت والایی

گیرم اندر صف کالا و هجوم مردم
بشکند از منِ محنت‌زده، دستی- پایی!

دست و پایم به فدای سبد کالایت
سر من هم شکند، نیست مرا پروایی

دست و پا و سر من گر برود باکی نیست
باز صد شکر که باقیست دگر اعضایی

توی صف یکسره هل دادم و هل دادندم
نیست این جز کنش و واکنش زیبایی!

یک نفر از تهِ صف تا سرِ صف برد هجوم
مات ماندم که عجب حملۀ برق آسایی!

دیگری گفت:کجا؟گفت:شما را سنه‌نه!
ناگهان گشت به‌پا داخل صف، دعوایی

از سر و کلّۀ هم خلق چو بالا رفتند
پیری افتاد به زیر قدمِ بُرنایی!

آن کرامت که از آن دم زده‌ای جز این نیست
نیست در لطف تو یک ذرّه اگر-امّایی!

نازم این لطفِ کریمانه و شاهانۀ تو
کان بیرزد به چنین محنت جان‌فرسایی!

شکر گویم که خدا کرد دعایم را گوش
چون طلب کردم از او دولت روشن‌رایی

«این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت»
بر در میکده با هلهله یک بابایی(!):

عقل و تدبیر گر این است که ساقی دارد
«وای اگر از پس امروز بوَد فردایی»!

*
بس کن ای شاعر ناپخته که شعرت همه بود
شوخی بی‌مزه‌ای ،صحبت بی‌معنایی!

شعر گفتن از گدایی بهتر است!

عباس احمدی — Wed, 29 Jan 2014 19:44:00 GMT

"مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است
در قفس با دوست ماندن از جدایی بهتر است"
فاضل نظری

مرگ نزد شاعران از بی نوایی بهتر است
وضع ما از مردم اتیوپیایی بهتر است

فقر و زن هردو بلا هستند در خانه ولی
بین این هر دو بلاها زن، خدایی بهتر است

بچه آوردن هم آری پول میخواهد داداش
زیر این درمان نازایی بزایی بهتر است

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
مرغ بخت من، تو اینطوری نیایی بهتر است

دائما" بین بد و بدتر مخیّر می شویم
جبر از این اختیارات کذایی بهتر است

فکر کردن بین این مردم خودش دیوانگی است
لاجرم افکار مالیخولیایی بهتر است

هر که مشکل دارتر باشد مقرّب تر شود
گاو پیشانی سفید از سرحنایی بهتر است

واژه ها امروز ابعاد جدیدی یافتند
گر به جای رشوه گفتی پول چایی بهتر است

بانکداری گرچه اسلامی است در ایران ولی
کاربرد واژه بانک ربایی بهتر است

وقت جنگیدن به درگاه مدیرانِ نترس!
از میان جمله واجب ها، کفایی بهتر است

مجلس و دولت یکی بودند در تخریب و من
فکر می کردم رسایی از مشایی بهتر است

شاعر خنگ مزخرف گو برو تقلید کن
شعر دزدی گاهی از مهمل سرایی بهتر است!

شعر تو گر بهتر از شعر جناب حافظ است
شعر ایرج میرزا هم از سنایی بهتر است
...

مادرم پرسید شعر از بهر تو نان می شود؟
گفتمش: خب شعر گفتن از گدایی بهتر است!

نام او بود حاجی ارزانی

محمدعلی گویا — Tue, 15 Oct 2013 14:34:00 GMT

حاجیان آمدند از عرفات
چمدان ها همه پُر از سوغات

سعی در مروه و صفا کرده
از ته دل خدا خدا کرده

کله ها صاف و صوف و نورانی
داغ صد مُهر، روی پیشانی

همگی کرده با خدا بیعت
که: «اضافه نمی کنم قیمت»

وزرا هم به گاهِ این پیمان
همه بودند همره آنان

وکلای عزیز هم با هم
عهد کردند بعد از این کم کم

همه در فکر مردمان باشند
فکر تأمین آب و نان باشند

هست امید، قیمت کالا
نرود ساعتی دگر بالا

نان و آب و اجاره ی خانه
شود افزون به طور روزانه

شکر و صد شکر، زائران خدا
همه از وضع کار خویش رضا

همگی مستطیع و مستغنی
از لحاظ تلفّظ و معنی

همه خوشحال، حج شان مبرور
همه قبراق، سعی شان مشکور

توی این آب و خاک برگشتند
همه حاجی و مفتخر گشتند

در میان تمامی حجاج
حاجی ای، جملگی به او محتاج

بود که برنگشت چون دگران
رفت و از او نماند هیچ نشان

آن که رفته ز عالم فانی
نام او بود حاجی ارزانی

حق بیامرزدش، روانش شاد
خاک او عمر شهرداری باد

دکان عـــــــاشقی را تخته کردند

سعید سلیمان پور ارومی — Wed, 02 Oct 2013 16:40:00 GMT

بلا دور از جنابت خواجــــه پیشی! شنیدم بعــــد از این بابا نمیشی!

گرفتند و شمــــــا را اختــه کردند دکان عـــــــاشقی را تخته کردند

چه پیش آمد تو را یکباره پیشی!؟ (چه می گویم چه پیشی و چه پیشی؟!)

تو بودی فتحعلی شاه و به ناچار شدی آغـــــــــــــا محمّدخان قاجار!

بمیـرم از برای آن سبیلــــــــــــت برای جسم و جـــــان زخم و زیلت

نشو غمگین فدای اخم و تخمت اگر اخته نمودندت به ... هر حال!!

لبت زین اختگـــــی پرخنده باشد که خود"پیش" آمدی فرخنده باشد

چرا نفرین و اینســــان گریه زاری دعایی کـــــــــن به جان شهرداری

همان بهتر در این عصـــــر گرانی مجـــرد باشی و تنهــــــــــا بمانی

چو شد از سر غم اهل و عیالت شوی فارغ ز غصّه، خوش به حالت

زمانی که شدی عاری ز مردی ز بند مشکلات آزاد گــــــــــــــــردی

غم نــــــــــــــان و معــاش خانواده توقّعهــــــــای یـــــــــــــــار پرافاده

ز عشق دلبری نـــاز و سه ساله(۱) اضافـــه کــــــــار در سطــــــــل زباله

"فدایت گردم" و آی لاو یــــو"ها ســـــــــــر دیوار ، انواع میــــــــوها!

برای حفـظ او بـــــــا صــــد فلاکت جدل بــا گربه هــــــــــای بی نزاکت

برای شـــــــام فرزندان بیمــــــار بسی سگدو زدن در کـــــــوی و بازار

اگــــــــــــر پایش بیفتد گاه دزدی (نه رسمی همچو ماها؛ روزمزدی!)

میان بچه هــــــــای تخس و پر رو به دام افتادن و خوردن ز هرســــــو!

فرود سنگ روی پـــــــــــــا و کله کتک خوردن ز قصـــــــــــــاب محله

مگر یابی ز جـــــــایی استخوانی سر سفـــــــــــــره گذاری تکّه نانی...

از آنســـــــو در غم مردی نزن زار که دنیــــــا گشته از این جنس بیزار

ز مردان بر نمی خیزد بخـــــــاری که افکندند مردی را به خــــــــــواری

زمانه پر ز نامردی است پیشی! که از مـــردی سبیلی ماند و ریشی

رها از آنچـــــه می دانیم و دانی برو لذت ببــــــــــــر از زندگــــــــانی!

------------------------------

(۱):در ادبیات گربه ها ، معادل معشوق چهارده ساله ی ماست!

هرکه دُلارام دید از دلش آرام رفت

عباس احمدی — Fri, 09 Aug 2013 06:21:00 GMT

هرکه دُلارام دید از دلش آرام رفت
رفت به باد فنا هرکه پی وام رفت

نفت نیامد که هیچ ... هی مده گیر سه پیچ
از سر این سفره ها رایحه شام رفت

ما که ندیدیم لیک گفت به ما جام جم:
محتکر بی شعور تا دم اعدام رفت

عقل فیوزش پرید، عشق دو تا سکته زد
دید که تا نرخ گوشت، قیمت بادام رفت

نفت به نام قمر، گاز به کام قطر
ز اسکله های مجاز! دیم دارا دام دام ... رفت!

گرچه جناب چاوز یافت ز ما آبرو
آبروی مذهب و عزت اسلام رفت

شکر خدا که نیافت جیب مدیران خلل
رفت اگر هم خوب از کیسه ایتام رفت

محو شد از این دیار حضرت اسفندیار
در پی قاضی سعید، حضرت الهام رفت!

خوشگل و مشهور بود، هاله ای از نور بود
دولت خدمتگزار حیف که ناکام رفت

اصلا به فداي شعر تو بادمجان!

انسیه سادات هاشمی — Tue, 06 Aug 2013 12:47:00 GMT

من يک زن شاعر از همين ايرانم
مي‌شويم و مي‌پزم، غزل مي‌خوانم
اکنون که همين دو بيت را مي‌گويم
مشغول به طبخ کشک بادمجانم

نعناع و پياز داغم آماده شده
دوغي که کنار شعر من باده شده
حالا همه چيزمان مهيا جهتِ
يک وعده غذاي ظاهرا ساده شده

يک قافيه را اگر که بگذارم «دوخت»،
در مصرع بعد هم بگويم «نفروخت»،
درگير همين قافيه‌ها بودم که
يک بوي عجيب گفت بادمجان سوخت!

«هرگز نگران نباش کدبانو جان!
اصلا به فداي شعر تو بادمجان!»
نه! فکر نکن که همسرم اين را گفت!
از دست خيال دلخوش سرگردان!

اسم این جانب از قلم افتاد

رضا رفیع — Thu, 18 Jul 2013 08:16:00 GMT

روزگاری...(بگو هفشده سال
پیش از اینها، که رفته ام از یاد)

یک هنرمندِ فاقد مسکن
رفت روزی وزارت ارشاد

چون دم در رسید، با خود گفت:
«می روم تو، هر آنچه بادا باد»

نوک بینی خود گرفت و رفت
راست پیش وزیر و پس اِستاد

گفت: «در روز اول خلقت
که خدا این جهان نمود آباد

چون به مستضعفین زمین بخشید
اسم این جانب از قلم افتاد

حال، البته با کمی تأخیر
من به خدمت رسیده ام، دلشاد

تا مگر قطعه ای زمین بخشید
بروم منزلی کنم ایجاد»

گفت با وی وزیر، با لبخند:
«بنده از دیدن شمایم شاد

چون هنرمند قدر می بیند
باید الحق به صدر بنشیناد

می نویسم زمین به اسم الان
می دهم خدمت شما استاد!

آن گه از «قطعه ی هنرمندان»
قطعه ای هم به شخص ایشان داد

«ترافیک نامه» بباید نوشت

جلال رفیع — Mon, 08 Jul 2013 09:47:00 GMT

چنین گفت فردوسیِ پاک زاد
-که رحمت بر آن پاک تندیس باد-

بسی رنج بردم در این سالِ سی
ز دودِ تریلی، دَمِ تاکسی

ندیدم من از دهر، غیر از ستم
نخوردم در این شهر، جز دود و دم

به «میدان فردوسی» و «لاله زار»
دگر «شاهنامه» نیاید به کار

در این شهرِ آشفته ی بدسرشت
«ترافیک نامه» بباید نوشت

سحر چون برآید بلند آفتاب
کند چرخ گردنده پا در رکاب

بسی لشکر از وانت و کامیون
فرستد مرا بر سر، این چرخِ دون

اتوبوس و پیکان و بنز و ژیان
همه گردِ میدان و من در میان

به پا گشته هنگامه ی رستخیز
به هر سو کسان اند در جستخیز

شده محشرِ شیر هر جا عیان
خیابان، خرابان شده بی گمان

تو گویی به هر سو پیاده سوار
گرفته مرا دامن از هر کنار

بسی لشکر از آدم و آهنم
زده چنگ بر زیر پیراهنم

ز آدم، ز آهن، ز ریز و درشت
یکی پشتِ زین و یکی زین به پشت

به میدان فردوسی از چار سوی
مرا گوش بخراشد این های و هوی

چه گویم، چه پیش آید از چرخ دون
مرا بر سر اکنون در این آزمون

سپاه ترافیک ببین صف به صف
به میدانِ فردوسی از هر طرف

تو گویی که اکنون به آوردگاه
فرستاده لشکر، «ترافیک شاه»

ز هر سو سپاهی رسد فوج فوج
چو دریا که آرد به هر موج موج

یکی لشکر از «توپخانه» روان
به میدان فردوسی و بعد از آن

خروشان و غرّان و شیپور زن
سپاهِ گرانِ سپهبد قَرَن

ز پیکان و پاترول، ژیان و رنو
ز بنز و ز نیسان و گلف و پژو

«ز سمّ ستوران در آن پهن دشت
زمین شد شش و آسمان گشت هشت»

بسی لشکر اینجاست اندر برم
مگر بنده سرتیپ و سرلشکرم

ز «سعدی» و«حافظ» به صد پیچ و تاب
بدین سو روان لشکر بی حساب

ز بالا و پایین و از غرب و شرق
همی آمد و رفت، چون باد و برق

روان لشکری از اتوبوس شد
هجوم آور از «تخت طاووس» شد

تریلی ز «فوزیه» آمد چو دیو
که از مرد و از زن برآمد غریو

چه گویم چه ها آید از چرخِ پیر
مرا بر سر اکنون در این هیر و ویر

چو همسایه ام با وزیرِ «صنا
یع»ش گر چه شد تا حدودی جدا

بگویید از قول من با وزیر
که همسایه گوید چنین با وزیر

ترافیکِ سنگین خودش نعمت است
ز سنگین صنایع یکی صنعت است

دمی کار بگذار و پایین بیا
ز ماشین به پایینِ ماشین بیا

بیا، پیش تر آی، اینجاست صف
ببین محشرِ شیر از هر طرف

اتوبوس چون مرغ، قد قد کنان
زن و مرد چون جوجه سویش دوان

تو گویی که اینان، کیان در کیان
همی زاده اند از ترافیکیان

تو گویی که تاریخ تاریک بود
بشر از تبار ترافیک بود

فغان زین همه پاتُرول، ماتُرول
امان زین همه بنزِ بی کنترل

ز بار ترافیک، میدان خمید
«پل چوبی» و «پیچ شمران» خمید

نیاید دگر از زبان قلم
که شرح ترافیک تهران دهم

حکیمم، ابوالقاسمم، طوسی ام
اگرچه به «میدان فردوسی» ام

شاکی پرونده ام با دیدن تو رام شد

حسن صنوبری — Thu, 27 Jun 2013 09:36:00 GMT

با تو، «اصغر پارکابی» نام «آتیلا »گرفت
در کنار ساحل دریا دو تا ویلا گرفت
در صف ویزای کشورهای غربی جا گرفت
عاقبت هم ناقلا یک بلّه از ژیلا گرفت

آنچه می سازد بشر را از غم و محنت خلاص
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

پول تحصیلات شهلا ورپریده جور شد
با دو سه ملیون هزینه راهی کنکور شد
عاقبت دانشجوی آزاد راه دور شد
بین فامیلش به «شهلا نابغه» مشهور شد

علم و دین و پایه و شالوده و اصل و اساس
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

قدرت جادویی منچستر و میلان تویی
علت آن شوت استثنایی زیدان تویی
قوت قلب و امید داور میدان تویی
مایه ی بدبختیِ «فولاد خوزستان» تویی

آنچه با آن قهرمان گشته اخیراً تیم پاس
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

در اداره با وجودت کار من انجام شد
شاکی پرونده ام با دیدن تو رام شد
کارها سامان گرفت و قلب من آرام شد
شاکی بدبخت، هم مشکوک، هم بدنام شد

آنچه در جیب خودم دارم به جای برگ آس
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

با تو مردم بی جهت گردن درازی می کنند
پیش هر کس با وجودت سرفرازی می کنند
هاکی روی یخ و بولینگ بازی می کنند
«اصغر» و «بلقیس» را «پدرام» و «نازی» می کنند

آنچه می آرد برای هر کس و ناکس کلاس
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

در فراق تو جوانی پاپتی دلتنگ شد
بی خیال آبرو و عِرض و نام و ننگ شد
دست خود را زد به هر کاری، دلش از سنگ شد
چون تو را نا یافت آخر، رفت و اهل بنگ شد

آنچه ما را می کشد با خود به سمت اختلاس
اسکناس است اسکناس است اسکناس است اسکناس

و "شام" چه اسم با مسمایی بود

زینب چوقادی — Tue, 23 Oct 2012 09:39:00 GMT

... نه پرسش و نه شاید و امایی بود
خورشید برایشان معمایی بود
معنای طلوع را نمی فهمیدند
و "شام" چه اسم با مسمایی بود

با آمدنت کمی به روزم کردی

سعید بیابانکی — Mon, 22 Oct 2012 15:54:00 GMT

با آمدنت کمی به روزم کردی
تابیدی و ماه شب فروزم کردی
هم سوخت دلم ز رفتنت، هم پدرم
با رفتن خود، دوگانه سوزم کردی

شکر ایزد! فناوری داریم

سعید بیابانکی — Thu, 13 Sep 2012 14:59:00 GMT

شکر ایزد! فناوری داریم
صنعت ذرّه پروری داریم

از کرامات تیم ملّی مان
افتخارات کشوری داریم

با نود حال می کنیم فقط
بس که ایراد داوری داریم

وزنه برداری است ورزش ما
چون فقط نان بربری داریم

می توانیم صادرات کنیم
بس که جُک های آذری داریم

گشت ارشاد اگر افاقه نکرد
صد و ده تا کلانتری داریم

خواهران! از چه زود می رنجید
ما که قصد برادری داریم

ما برای ثبات اصل حجاب
خطّ تولید روسری داریم

ما در ایام سال، هفده بار
آزمون سراسری داریم

آن طرف روزنامه های زیاد
این طرف دادگستری داریم

جای شعر درست و درمان هم
تا بخواهی دری وری داریم

حرف هامان طلاست، سی سال است
قصد احداث زرگری داریم

اجنبی هیچکاک اگر دارد
ما جواد شمقدری داریم

تا بدانند با بهانه ی طنز
از همه قصد دلبری داریم

هم کمال تشکر از دولت
هم وزیر ترابری داریم

دیوانه‌های سنگ‌پران نیز، با سنگ‌ها به چاه می‌افتند

امید مهدی نژاد — Sun, 05 Aug 2012 05:44:00 GMT

وقتی كه زاهدان خداجو، دنبال مال و جاه می‌افتند
مردم به خنده‌های نهانی، رندان به قاه‌قاه می‌افتند

یك عده اهل مال و منالند، یك عده اهل حیله و حالند
در انتخاب اصلح مردم، بعضاً به اشتباه می‌افتند

وقت حساب، دانه‌درشتان از فرط التفات به مردم
مثل سه‌چار دانه گندم در توده‌های كاه می‌افتند

امروزه‌روز جمعی از ایشان، فرماندهان هنگ خروجند
لب تر كنند خیل پیاده، از هر طرف به راه می‌افتند

اما همین گروه سواره، این ساكتانِ عربده‌فرمای
شب‌های بار، با كت و شلوار، در صحن بارگاه می‌افتند

یعنی برای آخر بازی، بسته به موقعیت صفحه
شد سمت خود، نشد طرف خصم، رسماً به پای شاه می‌افتند

این روزها به دل نه امیدی، نه اشتیاق حرف جدیدی
تنها همین دو رشته اشكند، كز چشم گاه‌گاه می‌افتند

عاقل شدیم و گوشه گرفتیم، تا با خیال تخت ببینیم
دیوانه‌های سنگ‌پران نیز، با سنگ‌ها به چاه می‌افتند

امید ما به همین چیز ...هان دموکراسی است

سیدمحمدرضا شرافت — Thu, 26 Jul 2012 10:05:00 GMT

زمان زمانه جبران کنان مافات است
برای او که امیدش به انتخابات است

سوار بنز قدیمش شده است بالاجبار
که چند هفته فقط کار او مراعات است

کسی که بوده قرق درب خانه اش اکنون
به هر درش که زنی دست باب حاجات است

و از درون جکوزیش می کند فریاد
شعار بنده برای همه مساوات است

خلاصه اینکه به هر شیوه رای می آرد
به چند حرکت ساده رقیب او مات است

نگاه چپ نکنی ها حسن خطر دارد
که او رئیس شده جزیی از مهمات است

پس از گرفتن رای آنچه می کند ایشان
برای توده مردم فقط مباهات است

گمان کنم جهت حل مشکل مسکن
همیشه مضطرب بورس آهن آلات است

دگر عموم جوانان ما سرکارند
زبس که حرف و عمل هاش در منافات است

خودش اضافه و فامیل هم اضافه شدند
که این تتابع ناجوری از اضافات است

چنان گشاده نشسته درون بیت المال
گمان کنم که گمان کرده بیت خالات است

امید ما به همین چیز ...هان دموکراسی است
اگرچه گاه چنین باعث مکافات است

عشق یعنی کشک! یعنی سنگ پا

عباس احمدی — Wed, 25 Jul 2012 16:47:00 GMT

باز هم این مثنوی تأخیر شد
شاعرش از غصه و غم پیر شد

ای حسام الدین کچل فرزند من
تو بپا شاعر نشی مانند من

در هنر یا شعر اصلاً مایه نیست
غیر سجع و صنعت و آرایه نیست

چند ماهی چهره بی لبخند بود
و سرم با تست و نکته بند بود

مثنوی شرّش ز سرها کم نشد
سال، نو شد شاعرش آدم نشد

آدمیت واقعاً سخت است ها؟
بنده هم همدرد هستم با شما!

گرچه در ظاهر دو پا داریم ما
توی اصلِ چار جا داریم ما!

گر چه من با این اراجیف خودم
آبروی مثنوی را برده ام

مثنوی مادّی احمدی
شر و ور باشد به جز چن درصدی!

کرده ام با این زبان حلقوی
پای خود را توی کفش مولوی

بار سنگینی است روی دوش من
گر دروغ است این، بزن تو گوش من

هر چه باشد نمره اش ده یا که بیست
شاعر این مثنوی بی کار نیست

من زدم از وقت و تعطیلات عید
دست شستم من ز دید و بازدید

بهر این وقتی که بنمودم تلف
بی گمان در ذهن خود دارم هدف

سالها با زخم آمیزیده ام
با درون خود گلاویزیده ام

مغز برگیر و رها کن پوست را
تا بیابی راه کوی دوست را...

بگذریم آقا، کجا بودیم ما؟
هیچ جا! علاّف و لنگ اندر هوا

عشق که بحث قشنگ بعدی است
باب پنج گلستان سعدی است

من هنوز آواره و حیران بُدم
توی دانشگاه سرگردان بدم

بنده می جستم در این سیر و سلوک
عشق را در بین مشتی کله پوک!

تا بپرسم راز عشق و ازدواج
تا نمانم این قدر من هاج و واج

قاطر احساس من با عربده
رفت سوی بوفه ی دانشکده

مرکز اشراق گر باشد دمشق
بوفه ی ما هست پایتخت عشق

ما همه سیر از غذای بوفه ایم
در حقیقت ما هم اهل کوفه ایم

ساندویچ عشق و پیتزای هوس
ای خدای دل! به فریادم برس!

الغرض! آنجا جوانمردی سوسول
را بدیدم، هیکلش چون نره غول

پالتویی مانند پالان بر تنش
چون هاپو، قلاده ای در گردنش

تیپ هوی و متالیکا زده
موی خود را روغن و ریکا زده

می رسید از پک و پوز آن نگار
بوی روح افزای عطر تار و مار!

گفتم: «ای آن که هوس را بَرده ای
مثل صابون دائماً کف کرده ای

دیکته ی جان مرا تصحیح کن
عشق را بهر دلم تشریح کن»

شازده بعد از آن که خیلی ناز کرد
آروغی زد و چنین آغاز کرد:

داش من! خوب این که خیلی راحته
عشق کار این حقیر هف خطه

بنده هم سیگاری ام، هم پیپی ام
بچه ی اطرافی می سی سی پی ام

عشق یعنی موی خود را ژل زدن
یک لگد بر سر، یکی بر دل زدن

عشق یعنی کاکل رنگین شده
عشق یعنی صورت آذین شده

عشق یعنی طعم شیرین عسل
آن دماغ گنده را کردن عمل

عشق یعنی گونه ها را کاشتن
ابروان خویش را برداشتن

عشق جورابی است نوعش رنگ پا
عشق یعنی کشک! یعنی سنگ پا

عشق یعنی کوله و شلوار جین
زیر چشمی هیکل ما را ببین

عشق آمد ناخن ما لاک خورد
دل تکانی خورد و مانتو چاک خورد!

عشق یعنی بوی عطر و ادکلن
تیپ زدن چون راکی و آلن دلون

گرمی عشق از سشوار است و بس
این متُد در جذب دلدار است و بس

عشق یعنی زیر چشمی در کلاس
یک نگاه از یک جوان بی کلاس

عشق یعنی جزوه تان را می دهید؟
در ردیف خود به ما جا می دهید؟

عشق یعنی حرف های مسخره:
«پارتی پس فردا شب یادت نره

بنده محرابم بوَد ابروی تو
جانمازم روسری موی تو

مست و منگ عطر جوراب توام
عاشق آن چشمک ناب توام

پاشنه ی کفش تو تق تق می کند
این سگ کوی تو وق وق می کند!

آنچه مال من بوَد، مال تو باد!
چشم من همواره دنبال تو باد

عاشقان ساده و شوت توایم
پاس کن ما را که مشروط توایم!

کاش می شد اندکی درکم کنی
چند ماهی باشی و ترکم کنی!»

این چنین هر کس نشد عاشق، خل است
هر که دوس دختر ندارد اُمّل است!

با محبت، عشق راحت می شود
عشق، راحت با محبت می شود!

«از محبت خارها گل می شود»
بی محبت شخص امّل می شود

از محبت گاو، آدم می شود
از محبت موز شلغم می شود

از محبت نوش نیشی می شود
از محبت موش پیشی می شود

از محبت بربری گردد لواش
جون تو، پس چی خیال کردی داداش؟

از محبت یونجه شیرین می شود
خوابگا، دارالمجانین می شود

از محبت چشم ها نم می کشد
چای عشق و عاشقی دم می کشد

عشق در دل نقش آهو می کشد
سرمه بر چشمان یابو می کشد!

با موبایلی می شوی ناز و ملس
بی محبت، نیستی در دسترس!

از محبت می شود استاد نرم
می دهد نمره ز روی حجب و شرم

از محبت پاس می گردد دروس
مرغ می گردد مقدم بر خروس!

با تقلب عدل اجرا می شود!
نمره ها پایین و بالا می شود!

دارد اما این محبت ای عزیز
دردسرهای درشت و خرد و ریز

از محبت شخص پُررو می شود
بچه ی لای پر قو می شود...

چون شنیدم این همه نقض و غرض
جوش آوردم، بگفتم کـ«ای مرض!

بس کن آقا، هر چه قر دادی بس است
خویشتن را هر چه جر دادی بس است!

تو که احساس جوانی می کنی
پس چرا جفتک پرانی می کنی؟

تو نفهمیدی عزیزم عشق چیست
آنکه من دنبال او بودم تو نیست!

این اراجیفت برامان نان نشد
بهر آتوسای ما تنبان نشد»

با شمایم ای جوانان سوسول!
بر حذر باشید از نفس فضول

از حیا و عشق می نالد هوس
کله ها را گول می مالد هوس